Trump heeft gepiekt: het shockeffect raakt kennelijk op

In dit artikel:

Na anderhalf jaar waarin Donald Trump zich vooral bezighield met vergelding en machtsvertoon, lijkt zijn aandacht in 2026 steeds meer uit te gaan naar bouwprojecten en monumenten die zijn eigen nalatenschap moeten benadrukken. Volgens onderzoeksjournalisten Maggie Haberman en Jonathan Swan besteedt Trump een groot deel van zijn aandacht aan plannen zoals een nieuwe balzaal bij het Witte Huis, de zogenoemde Arc de Trump en zijn naam op het Kennedy Center.

Tegelijk blijft Trump internationaal vasthouden aan een aanpak die weinig resultaat heeft opgeleverd. Vastgoedondernemer Steve Witkoff en Trumps schoonzoon Jared Kushner worden steeds opnieuw ingezet voor onderhandelingen over Gaza, Oekraïne, Iran en het Midden-Oosten, zonder zichtbare vooruitgang. Ook bij andere dossiers herhaalt Trump zijn strategie: hij kondigt nieuwe invoerheffingen aan nadat eerdere maatregelen zijn afgezwakt, bedreigt Canada opnieuw en probeert Iran met dreigementen tot concessies te bewegen.

Ook zijn aanpak van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne verandert nauwelijks. Trump beloofde de oorlog na zijn herverkiezing binnen een dag te beëindigen, maar richt zijn druk vooral op de Oekraïense president Volodymyr Zelensky. Die wordt beschuldigd van tegenwerking, terwijl Rusland relatief wordt ontzien. Zo presenteerde Trump opnieuw een vermeend energiebestand dat volgens de tekst niet bestond en door Rusland werd genegeerd. Een nieuwe dieseldeal verlichtte bovendien de druk op Moskou.

Het verschil met eerder is dat Trumps optreden minder internationale schok veroorzaakt. Oekraïne en Europa reageren terughoudender, omdat zij eraan gewend zijn geraakt en verwachten dat Trump politiek verzwakt uit de Amerikaanse verkiezingen van november komt. In eigen land verliest hij steun binnen zijn partij, keren rechtse mediapersoonlijkheden zich van hem af en blijft hij historisch impopulair. Ook een vastgelopen oorlog tegen Iran heeft volgens de auteur de grenzen van de Amerikaanse macht blootgelegd.

Trump blijft daardoor gevaarlijk, maar is minder effectief dan op het hoogtepunt van zijn invloed. De auteur suggereert dat dit hem weinig lijkt te deren. Mogelijk komt dat doordat zijn politieke en internationale ambities zijn verschoven naar persoonlijke prestigeprojecten. De wereld lijkt intussen steeds meer aan zijn herhaalde dreigementen en mislukte initiatieven gewend te raken.