Trump gaat door met de oorlog tegen Iran te verliezen
In dit artikel:
President Trump kondigde recent via Truth Social een vrijwel afgeronde overeenkomst met Iran aan en zei daarover ook telefoongesprekken te hebben gevoerd met meerdere Midden-Oostense leiders, waaronder Benjamin Netanyahu. Journalisten melden echter dat de realiteit minder rooskleurig is: in Jeruzalem zou tussen Trump en Netanyahu juist spanning bestaan hebben, en wat Trump een “deal” noemt is in feite een memorandum of understanding — meer een routekaart voor verdere onderhandelingen dan een bindende overeenkomst.
Volgens berichten, onder andere door CNN en door het aan de Revolutionaire Garde gelieerde Fars News, zouden onderdelen van het memorandum bestaan uit het ontdooien van miljarden dollars aan Iraanse tegoeden, afspraken over Iraanse uraniumvoorraden en een terugtrekking van Amerikaanse troepen uit directe confrontatie met Iran. Fars News stelt zelfs dat de Straat van Hormuz onder Iraanse controle komt en dat nucleaire besprekingen pas kunnen starten als een wapenstilstand met zestig dagen verlengd wordt. Ook zou er gesproken zijn over het definitief beëindigen van Israëlische militaire acties in Libanon.
De auteur stelt dat dit alles neerkomt op een strategisch verlies voor de Verenigde Staten en Israël: de Straat van Hormuz — ooit gewoon internationaal vaarwater — is de facto ontoegankelijk geworden, schepen betalen al forse “tolgeld” (er circuleren berichten over transacties van miljoenen dollars voor doorvaart) en Iran’s proxygroepen (Hezbollah, Hamas, Houthi’s) zijn niet uitgeschakeld. Binnen Iran heeft de Revolutionaire Garde na eerdere aanslagen veel macht geconsolideerd; het regime oefent harde repressie uit en voert executies uit, waardoor er weinig aanleiding is te verwachten dat het milder zal worden.
Politiek en economisch gevolg volgens de tekst: het Westen verzwakt daadwerkelijk. Europese NAVO-lidstaten moesten recent hun beloofde defensie-uitgaven verantwoorden, maar de auteur wijst erop dat zij ook de extra miljarden voor hogere energieprijzen door de afsluiting van Hormuz hadden moeten meenemen. Als die verarming aanhoudt, kan dat blijvende strategische gevolgen hebben.
Tot slot wijst de schrijver erop dat binnenlandse kwesties in Nederland — het toeslagenschandaal en de discussie over Groninger aardgaswinning, inclusief compensatie voor Friesland — niet buiten de publieke aandacht mogen verdwijnen. Er wordt tevens verwezen naar een politieke podcast over actuele thema’s.