'Trump bekritiseren is net als belasting betalen', vindt Jason Isbell: 'Je moet wel'
In dit artikel:
Jason Isbell (47) leverde met Foxes in the Snow — grotendeels geschreven na het uiteenvallen van zijn huwelijk — één van de opvallendste platen van 2025. De Amerikanse zanger-gitarist, bekend van Drive-By Truckers en zijn solocarrière waarmee hij zes Grammy’s won, gooide zijn gebroken hart in vijf dagen leeg in de legendarische Electric Lady Studios in New York. Het resultaat is een rauw, sober album waarin Isbell zichzelf bijna alleen met een gitaar toont; in het nummer ‘Eileen’ zingt hij zelfs: “I was useless for a week.”
Dit weekend staat Isbell in Tilburg en Groningen met zijn begeleidingsband The 400 Unit — genoemd naar een psychiatrische afdeling — die bij de opname bewust niet mee was. Isbell legt uit dat hij de band niet tot “mede-samenzweerders” wilde maken en dat het solo-opnemen hem dwong om direct en onversierd te werken. Waar hij anders geneigd is liedjes te overladen met extra lagen of lang te schaven aan rijm en structuur, ontstonden de nieuwe nummers snel en rechttoe rechtaan: minder kunstgrepen, meer emotie.
Over de ex-partner hoorde hij niets, behalve dat zij zijn gitaarspel schijnt te waarderen; live optreden met volle zalen ervaart hij niet als zwaarder dan alleen opnemen. Isbell plaatst het verdriet in een lange traditie van droevige country en blues en ziet het schrijven en zingen als een manier om fouten onder ogen te komen in plaats van ze weg te stoppen. Hij benadrukt ook dat zijn songs vaak personages zijn — soms grotendeels autobiografisch, soms minder — en dat hij zelden verwijtend wil zijn.
Isbells verleden met Drive-By Truckers kwam ook ter sprake: hij werd in 2007 uit de band gezet vanwege drank- en drugsproblemen, maar is sinds 2012 sober en hersteld van de ergste excessen. De verhoudingen zijn hersteld: de band werkt mee aan elkaars platen en zal in oktober meedoen aan zijn jaarlijkse festival in Alabama, waar ze samen Decoration Day (2003) zullen spelen.
Politiek engagement is voor Isbell onlosmakelijk met zijn achtergrond verbonden. Vanuit een gevoel van plicht om voor zijn gemeenschap op te komen, mengt hij zich publiekelijk in kritiek op de huidige Amerikaanse politiek en op figuren als Trump. Hij accepteert de bijbehorende tegenreacties, maar ziet die vooral als luidruchtig geklap — zijn intentie is vooral om als muzikale vertegenwoordiger te laten zien dat niet alle Amerikanen “klootzakken” zijn.
Kortom: Foxes in the Snow toont Isbell in zijn meest directe, persoonlijke vorm — sober, eerlijk en politiek betrokken — en markeert zowel artistieke herwinning als persoonlijke reflectie.