Treuzelen bij het trapje, en dan tussen de dames in boerkini het zwembad inglijden

In dit artikel:

Columnist Margriet Oostveen bezoekt drie Utrechtse zwembaden om zelf te ervaren waarom speciale zwemuren voor vrouwen geregeld ter discussie staan. Volgens haar zijn zulke uren geen nieuw verschijnsel: in heel Nederland bestaan ze al jaren naast andere bijzondere zwemactiviteiten.

In De Krommerijn, in het welvarender Utrecht-Oost, merkt Oostveen tijdens gemengd banenzwemmen dat vooral oudere mannen weinig ruimte maken voor vrouwen. In zwembad De Kwakel in Overvecht, waar het vrouwenuur veel drukker is, vertellen zwemsters dat ze zich tussen vrouwen veiliger en vrijer voelen. Kadija vindt diep water minder eng zonder mannen, Zainab zegt dat mannen niet opzijgaan en een badjuf klaagt over hun gespetter. Ook niet-moslima’s komen bewust naar het uur: programmeur Sophie Wennekes reist er vanuit Nieuwegein voor vanwege de open, vriendelijke sfeer.

In De Hommel, tussen Oog in Al en Kanaleneiland, is het vrouwenzwemmen eveneens drukbezocht. Deelneemsters noemen de afwezigheid van de ‘male gaze’ prettig en waarderen de sociale sfeer. Fatma, die in een boerkini zwemt, wil bovendien graag avonduren omdat veel vrouwen overdag werken.

Oostveen concludeert dat vrouwenzwemmen niet alleen een voorziening voor moslimvrouwen is, maar ook anderen aanspreekt. Ze plaatst de Nederlandse praktijk tegenover Frankrijk, waar boerkini’s in openbare zwembaden verboden zijn en sommige moslimvrouwen daarom privébaden huren. Volgens haar helpt uitsluiting vrouwen niet: wie zich niet welkom voelt, blijft eerder thuis.