Trash talk, Trump en Muhammad Ali: verbale afslachting mag, als je wint - Tamarah Benima
In dit artikel:
Op 14 juni wordt op de South Lawn van het Witte Huis een groots krachtsportevenement gehouden met onder meer bokswedstrijden. Het is onderdeel van de viering rond 4 juli, wanneer de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring 250 jaar bestaat. Dana White, voorzitter van de UFC, financiert en organiseert het spektakel; circa 5.000 bezoekers zitten in een grote tent, terwijl bijna 100.000 mensen vanaf The Ellipse gratis op reuzeschermen kunnen meekijken.
Het artikel gebruikt die aankondiging als vertrekpunt voor een persoonlijke beschouwing over Muhammad Ali en de rol van ‘trash talk’ in de sport en de politiek. De auteur herinnert aan iconische momenten uit Ali’s carrière — onder meer zijn slimme tactiek tegen George Foreman in Zaire en zijn vroege confrontatie met Sonny Liston — en plaatst Ali naast zijn agressieve ringstrategie ook als dichter, burgerrechtenstrijder en spiritueel leider. Ali’s zelfverzekerde spreuk “I am the greatest” en zijn verbaal provocerende stijl worden gepresenteerd als artistieke en strategische middelen die onderdeel werden van de bredere populaire cultuur, met invloed op latere vormen van podiumtaal zoals hiphop.
Van daaruit trekt de schrijver een verbinding naar Donald Trump en diens bekende praktijk om tegenstanders bijnamen te geven: voorbeelden uit het artikel zijn onder andere “Sleepy Joe”, “Crooked Hillary”, “Pocahontas” en “Pencil Neck”. De suggestie is dat Trumps verbale intimidering — gericht op personen en instellingen die hij als tegenstanders ziet — in stijl verwant is aan Ali’s trash talk. Er wordt gewezen op personlijke contactsporen: Trump bezocht vaak bokswedstrijden, Ali was ooit gast op een van Trumps bruiloften, en de twee hadden een periode van vriendschap tot hun publieke breuk in 2015 tijdens Trumps electorale uitspraken over moslimimmigratie; die vete werd later bijgelegd.
Het stuk belicht ook het historische en raciale aspect via de zaak van Jack Johnson, de eerste zwarte wereldkampioen zwaargewicht (won in 1910). Johnsons overwinning leidde tot geweld en zijn daaropvolgende vervolging (onder meer via de Mann Act) dreef hem in ballingschap; later keerde hij terug en leefde lange tijd berooid. Muhammad Ali voerde jarenlang campagne voor eerherstel van Johnson, het Congres vroeg in 2004 om een postuum pardon, maar pas in 2018 verleende president Trump het pardon. De auteur gebruikt dit als voorbeeld van een onverwachte brug tussen boksgeschiedenis en politiek handelen.
Een recent voorbeeld dat deze kruisbestuiving illustreert: op 16 november 2024, kort na Trumps verkiezingswinst, woonde hij een gevecht bij in Madison Square Garden, samen met figuren uit de vechtsport- en mediasfeer zoals Dana White, Elon Musk en podcaster Joe Rogan. Het evenement en Rogans rol als interviewer worden genoemd als elementen die hebben bijgedragen aan Trumps publieke bereik en volgens de auteur zelfs aan zijn succesvolle campagne.
De kernanalyse van het artikel is politiek: hoewel veel kiezers Trumps grove stijl verafschuwen, blijkt verbaal geweld electorale waarde te kunnen hebben. De schrijver stelt dat de vaak negatieve etikettering door Democraten — die Trump lange tijd wegzetten met zware termen — mogelijk contraproductief was en een deel van kiezers juist vervreemdde. Als illustratie wijst hij op een toename van het aandeel zwarte kiezers dat in 2024 op Trump stemde (verschillende peilingen noemen 15–20% versus 8% in 2016). Conclusie van de auteur: ‘trash talk’ werkt politiek wanneer het deel uitmaakt van een winnende strategie — een methode die hij terugvoert op de erfgoedlijn van vechtsporthelden als Ali.
De tekst is zowel sportief-historisch als opiniegericht: het verweeft anekdotes over boksen, rassenongelijkheid en politieke strategieën om te betogen dat verbaal machtspel een reële en soms beslissende factor in de hedendaagse Amerikaanse politiek is. Voor lezers die meer willen weten over Jack Johnson raadt de auteur aanvullende bronnen (PBS) aan.