Trap niet weer in de trucs van de machtsmachine van de VVD

In dit artikel:

De aanleiding voor het betoog is een NRC-artikel over Mariëlle Paul (VVD), die bewust tot na de verkiezingen verzweeg dat zij een plan voor de bescherming van arbeidsmigranten had ingetrokken. Volgens de auteur is dat geen losstaande politieke misstap, maar een illustratie van de manier waarop de VVD al jaren met macht en verantwoordelijkheid omgaat.

Sinds 14 oktober 2010 maakte de VVD onafgebroken deel uit van de Nederlandse regering, achtereenvolgens in zes kabinetten: Rutte I tot en met IV, het kabinet-Schoof en het kabinet-Jetten. Hoewel de partij benadrukt dat zij niet alleen regeerde, stelt de auteur dat de VVD wel degelijk langdurig aan de knoppen zat. Tegelijk slaagt de partij er volgens hem vaak in afstand te creëren tot impopulair beleid en zich tijdens verkiezingen opnieuw als buitenstaander of redelijke bestuurder te presenteren.

Als voorbeeld noemt hij Rutte II, waarin VVD en PvdA samen regeerden en gezamenlijk beleid en compromissen verdedigden. De PvdA zakte daarna van 38 naar negen zetels, terwijl de VVD wel verloor maar de grootste partij bleef en Mark Rutte premier bleef.

De auteur betoogt dat linkse partijen te veel vertrouwen op inhoud, onderbouwing en goed beleid, en te weinig aandacht hebben voor politieke macht. Ook agenda-setting, schuldverdeling, de presentatie van compromissen en het verhaal dat bij kiezers blijft hangen, bepalen verkiezingsuitslagen. Links hoeft volgens hem geen VVD-trucs over te nemen, maar moet het politieke machtsspel wel erkennen. Kiezers zouden partijen vooral moeten beoordelen op hun daden tijdens regeringsdeelname. De VVD mag volgens de auteur vanwege haar langdurige bestuur worden afgerekend op de toestand van het land, ongeacht of kiezers haar rechtse ideeën steunen.