TRANEN VAN EEN MONSTER: Joran van der Sloot jankt over 'hel op aarde' en wil dood. Karma slaat eindelijk toe!
In dit artikel:
Joran van der Sloot, veroordeeld voor de moord op Stephany Flores en internationaal bekend van de verdwijning van Natalee Holloway, ligt momenteel in de zwaarste Peruaanse gevangenis Challapalca en klaagt over zijn situatie. In een item van het onderzoeksprogramma Panorama zei hij dat hij "erg depressief" is en zichzelf als "een psychiatrisch patiënt" bestempelde. Afgelopen vrijdag werd hij zwaargewond aangetroffen met striemen om zijn nek na wat per het programma een mislukte zelfmoordpoging zou zijn geweest. Volgens de verslaggeving zei Van der Sloot dat zijn hoofd hem vertelde dat hij "niet meer verder wilde leven"; na gesprekken met hulpverleners zou hij inmiddels "stabiel" zijn en hebben toegegeven dat het een "heel verkeerde beslissing" was.
Het artikel benadrukt dat Van der Sloot al langer een omstreden figuur is en stelt vraagtekens bij zijn motieven: is dit oprechte wanhoop, of een poging om overplaatsing naar een mildere gevangenis in Lima of uitlevering naar Nederland af te dwingen op humane gronden? De schrijver van het stuk reageert fel op zijn klachten en wijst op de families van slachtoffers — met name de ouders van Natalee Holloway en de familie van Stephany Flores — die al jaren met verlies en onherstelbare schade leven. De toon is veroordelend: de verblijfomstandigheden in Challapalca worden gezien als passend bij iemand die "twee jonge vrouwen het leven heeft ontnomen", en niet als reden voor medelijden.
Challapalca wordt in het artikel beschreven als een van de strengste gevangenissen ter wereld: hoog in de Andes, koud en met een hard regime. Van der Sloot zou nog zeker twintig jaar van zijn straf moeten uitzitten; de auteur stelt dat hij die tijd dagelijks zou moeten voelen als consequentie van zijn daden, niet als reden voor compassie. De piece waakt er expliciet voor om vermeend tranentrekkende verhalen van daders serieus te nemen en positioneert zich duidelijk aan de kant van slachtoffers en hun nabestaanden.
Kortom: de reportage schetst een situatie waarin Van der Sloot psychische nood meldt en medische of transferopties kan proberen te benutten, terwijl de schrijver en veel betrokkenen vinden dat zijn harde detentie gerechtvaardigd is gezien zijn verleden en de impact op de slachtoffers.