Tranen, trauma en herkenning: boeken met veel emoties zijn bestsellers | Paula leest
In dit artikel:
Emotionele romans domineren momenteel de Bestseller-60 en vinden een groot publiek — deels dankzij boekenthousiastelingen op platforms als TikTok en Instagram die hun tranen en persoonlijke reacties delen. Populaire titels variëren van Melissa Da Costa’s jonge-dementieverhaal Al het blauw van de hemel tot Kristin Hannahs roman over een ex-krijgsgevangene met PTSS. Een opvallend voorbeeld is Hanya Yanagiharas Een klein leven: lezersfilmpjes op TikTok laten zien hoe ontroering en huilbuien het lezen begeleiden, en influencers raden zakdoeken aan bij het beginnen van zo’n boek.
Schrijfsters Ryanne Veldkamp en Tamara Postma verklaren waarom zulke verhalen zo aanslaan. Ze schrijven personages met tekortkomingen, trauma’s of chronische problemen — eigenschappen die lezers herkennen en waardoor ze zich persoonlijk aangesproken voelen. Veldkamp (33) produceert meerdere romantische verhalen per jaar en werkt samen met Roel Dirven; hun gezamenlijke roman Tot de bodem en opvolger Tot het uiterste behandelen thema’s als verlies, verslaving en verboden relaties (een patiënt/therapeut-dynamiek speelt een rol). Na publicatie ontvangt Veldkamp veel directe, vaak intieme berichten: mensen sturen levensverhalen, beschrijvingen van behandelingen in de GGZ of bekentenissen over pesten, omdat de boeken hen aanzetten tot openheid.
Postma (35) ervaart vergelijkbare reacties. Haar Seizoenen-reeks includeerde een ernstig ziek personage; lezers hebben gezegd dat die weergave helend werkte. Haar nieuwe boek, Vlinder zonder vleugels (verschijningsdatum 20 mei), draait om de familie die na de verdwijning van dochter Vlinder probeert door te leven; de achterblijvers verwerken verlies op uiteenlopende, soms destructieve manieren. Postma noemt zichzelf liever een auteur van ‘alle gevoelens’ dan een feelgood-schrijver: haar verhalen lijken soms liefelijk door coverontwerpen, maar bevatten zware, psychologische thema’s en veel emotie.
Beide auteurs halen inspiratie uit eigen ervaringen en kleine observaties: een opmerking, een huis of een incident kan al een heel verhaal doen ontspruiten. Ze spreken over het schrijven als verslavend proces waarbij personages onder hun huid kruipen — soms zozeer dat ze tijdens het typen meehuilen. Die echtheid, gecombineerd met zichtbaarheid op sociale media en de bereidheid van lezers tot persoonlijke uitwisseling, verklaart de populariteit van deze tranentrekkers: ze bieden herkenning, troost en soms verwerking.
Korte inhoud van de nieuwe titels:
- Vlinder zonder vleugels (Tamara Postma): Phileine, vijftien jaar na de verdwijning van haar zus, graaft in oude spullen, dagboeken en online theorieën en komt dichter bij de waarheid — en bij Josh, die mogelijk meer weet.
- Tot het uiterste (Ryanne Veldkamp & Roel Dirven): Een erfenis brengt Luuk naar de Achterhoek; daar groeit een relatie tussen hem en Samuel, een teruggetrokken fotograaf, terwijl familiegeheimen en persoonlijke kwetsbaarheid aan het licht komen.