Tranen in de ogen na nieuwe aflossingsdeceptie, want grote doel is nog niet bereikt

In dit artikel:

De Nederlandse shorttrackvrouwen verloren woensdagavond in Milaan hun belangrijkste kans op een aflossingsmedaille toen Michelle Velzeboer hard ten val kwam in de finale. Direct na haar val greep zus Xandra haar vast en troostte haar; hun emoties waren ook zichtbaar tijdens de interviews en bij de rest van het team heerste diepe teleurstelling.

Een teammedaille was het grote doel: op de Spelen lag de nadruk juist op de aflossingen om de medailles binnen te halen. Individueel hebben de Nederlandse shorttrackers al een rijke opbrengst geboekt — vier keer goud, één keer zilver en één keer brons — maar op de estafette staat de teller na twee finales nog op nul. Bondscoach Niels Kerstholt benadrukte dat de aflossing vooral een teamsport is en dat het pijn doet dat het nu net op de Spelen misging, ondanks dat de ploeg sterk heeft gereden.

Voor de mannen is er nog één kans: vrijdag staat de finale van de mannenaflossing op het programma. De Nederlandse ploeg kreeg extra vertrouwen door individuele medailles op de 500 meter van Jens en Melle van ’t Wout (zilver en brons) en Teun Boer, en de mannen noemen het binnenhalen van een teamplak als hun grote doel. Boer en Melle zeggen dat het team over de benodigde snelheid en vorm beschikt om die missie waar te maken.

Kerstholt ziet ook een persoonlijke component: hij wil met de mannen revanche nemen voor de mislukte aflossingsfinale van 2014 in Sotsji, toen Freek van der Wart op de baan viel. Destijds was dat de enige olympische finale met de mannen; nu biedt de actuele vorm van het team een nieuwe kans om die onvoltooide missie af te ronden en alsnog met een teammedaille naar huis te gaan.