Tijs van den Brink kiest CDA: geloof ingeruild voor politieke gezelligheid

In dit artikel:

Tijs van den Brink, jarenlang het gezicht van de Evangelische Omroep, stapte dit jaar over naar het CDA. In een gesprek met het Nederlands Dagblad legt hij uit dat zijn tv‑programma Adieu God? hem liet zien dat veel mensen “niet meer geloven zoals vroeger, maar nog wel veel christelijke waarden hebben.” Die constatering maakte hem ervan overtuigd dat hij wél in één partij met die groep kan zitten. Van den Brink omschrijft het CDA als “een maatschappelijke beweging” en stelt dat “een partij geen kerk is.”

De krantstekst gebruikt Van den Brinks keuze als kapstok om een stevige kritiek op het moderne CDA te geven. De auteur stelt dat het CDA zijn geloofsgrondslag heeft verwaterd: religie zou niet langer richting geven maar hooguit “inspiratie” zijn, en christelijke waarden zijn gereduceerd tot comfortabele moraalpraatjes voor de middenklasse. Volgens de column heeft de partij daarmee haar oorspronkelijke basis — het idee dat menselijke waardigheid voortkomt uit Gods schepping — uitgehold en vervangen door algemene goedmenselijkheid en vage morele taal. Dat zou leiden tot een partij die iedereen een beetje tegemoetkomt maar nergens meer principieel voor staat.

De schrijver plaatst Van den Brink als symptoom van een bredere ontwikkeling: de EO‑generatie die verwijderd raakt van haar wortels en voormalige kerkbezoekers die wel normen willen maar niet de religieuze bronnen daarvoor. De column hekelt Van den Brinks zelfbenoemde openheid — hij zegt dat hij “nieuwsgierig wil blijven” en “openstaat voor andere geluiden” — als een vlucht voor duidelijke overtuigingen. Met beeldspraak (bijvoorbeeld de bakker die stopt met brood bakken maar meel blijft verkopen) wordt benadrukt dat een etiket “christendemocratisch” betekenisloos wordt zonder concrete geloofsinhoud.

De tekst eindigt met een politiek‑ideologisch appel: Nederland zou behoefte hebben aan leiders met vaste principes in plaats van vaagheden over “waarden”. De auteur, verbonden aan DDS, koppelt die oproep expliciet aan een petitie tegen abortus (“Abortus is geen mensenrecht”), waarmee de kritiek op secularisatie van het CDA wordt verbonden aan een concreet conservatief politiek programma.

Context: de passage sluit aan bij bredere discussies in Nederland over secularisering, de krimp en heroriëntatie van christelijke partijen en de vraag hoe religieuze identiteit zich vertaalt naar politiek handelen.