Thérèse Boer, een jaar na het overlijden van Jonnie: 'Je wordt alleen wakker, ergens hoop je dat hij naast je ligt'
In dit artikel:
Topchef Jonnie Boer overleed een jaar geleden onverwacht op 60‑jarige leeftijd aan de gevolgen van een longembolie op Bonaire. Zijn weduwe Thérèse Boer (54) probeert sindsdien het leven en het werk bij hun driesterrenrestaurant De Librije in Zwolle langzaam weer op te bouwen, samen met hun twee kinderen Jimmie en Isabelle. Thérèse zegt dat het verdriet dagelijks aanwezig blijft, maar dat ze er geleidelijk beter mee weet om te gaan.
In De Librije heeft Thérèse kleine rituelen ingevoerd — bij binnenkomst staat ze kort stil bij de plek waar Jonnie vaak met zijn kruiden werkte — en voelt ze zijn aanwezigheid sterk. Ze begon al enkele weken na zijn overlijden weer te werken, eerst kortdurend (een uur) en daarna in kleine stappen uitgebreid; na een halfjaar kon ze meerdere uren per dag terug zijn. Het contact met gasten en collega’s, en het delen van herinneringen, helpen haar bij de rouwverwerking. Volgens haar zou ze het juist pijnlijk vinden als er niet over Jonnie gesproken werd.
De kinderen verwerken het verlies verschillend: zoon Jimmie trok zich vorig jaar terug in Thailand om te kickboksen en zijn hoofd leeg te maken; dochter Isabelle (22) richt zich op het nieuwe familieproject Wijn Boer, een wijnbar in het centrum van Zwolle die op 1 mei opent en al enkele honderden reserveringen heeft. De familie woont sinds kort weer samen in een nieuw pand aan de singels — ieder op een eigen verdieping — zodat ze elkaar snel kunnen steunen. Jimmie helpt mee in de keuken; dat geeft hen kracht en voelt alsof Jonnie het zou hebben gewaardeerd.
Ook praktische zaken werden aangepast om rouwmomenten toegestaan te laten plaatsvinden: vaste gasten krijgen aan het begin van de avond een afgezonderde plek, zodat emoties niet plotseling in de volle zaal zichtbaar worden. Chefkok Nelson Tanate vervult nu een belangrijke rol in de culinaire leiding en zorgde dat gasten blijven komen. Personeelinterviews voor een boek over Jonnie brachten kleine, onbekende anekdotes aan het licht, zoals een grap met vuurwerk in de oude kelderkeuken.
Ter nagedachtenis en als manier om verbondenheid te zoeken, maken Thérèse en de kinderen rond de sterfdatum een reis van zes dagen naar Peru — met bezoeken aan restaurant Maido en de heilige vallei van de Inca’s — en nemen ze Jonnie’s paspoort mee zodat hij “erbij” is. Kleine tekenen zoals het vaak tegenkomen van het getal 14 en het horen van een koekoek ervaart Thérèse als troostende signalen van zijn aanwezigheid.