Theo Gommer: Wet toekomst pensioenen, invaren versus niet invaren uitgelegd

In dit artikel:

De Wet toekomst pensioenen dwingt pensioenuitvoerders in Nederland tot een keuze: de opgebouwde rechten ‘invaren’ in het nieuwe stelsel of het oude systeem laten voortbestaan. Invaren is het uitgangspunt van de wet: alle aanspraken worden overgezet, waarbij een groot deel van de bestaande buffer wordt gebruikt voor een eenmalige invaarbonus en voor een solidariteitsreserve. Daardoor blijft er in veel gevallen geen geld meer over om toekomstige indexatie structureel te garanderen; verhogingen van pensioenen zijn dan afhankelijk van beter dan verwachte beleggingsresultaten. Ook vervalt bij invaren doorgaans de werkgeversbijstortingsverplichting.

Kiezen om niet te invaren komt vooral voor bij gesloten fondsen en betekent dat het huidige regime blijft gelden: dekkingsgraad en bestaande indexatievoorwaarden blijven bepalend en eventuele werkgeversbijdragen blijven bestaan. Historische praktijken — zoals vrijwillige bijstortingen door werkgevers die een gewoonte zijn geworden — kunnen invloed hebben op wat redelijk is om te verwachten na invoering van de Wtp.

Pensioenen bij verzekeraars (oude eind- of middelloonregelingen) kunnen niet worden ingevaren en blijven volgens bestaande afspraken gehandhaafd; ontbreekt een winstdelingsregeling of toeslagendepot, dan zal indexatie door de werkgever gefinancierd moeten worden. De wet geeft werkgevers daar in principe geen vrijbrief om verplichtingen eenzijdig te beëindigen.

De keuze heeft ook gevolgen voor deelnemers die waardeoverdracht overwegen: behoud van indexatierechten en uitvoerdersverschillen moeten meegewogen worden. De observaties en afwegingen zijn opgesteld door Theo Gommer, managing partner bij Gommer Advocaten.