Theatermaker Ali Chahrour maakte een voorstelling over liefde terwijl de bommen op Libanon vielen - maar toont ook de schandvlek van zijn eigen land
In dit artikel:
De Libanese theatermaker Ali Chahrour presenteert met When I Saw the Sea het slot van een trilogie rond liefde en veerkracht. De voorstelling ontstond terwijl Israëlische bombardementen op Libanon vielen en brengt de levensverhalen van drie vrouwen op het podium — geen professionele actrices, maar vrouwen die hun ervaringen letterlijk in hun lichaam meedragen. Centraal staat het kafala-systeem: een informele, door werkgevers gecontroleerde regeling waardoor veel huishoudelijk werkende migranten praktisch tot slaaf worden gemaakt (geen vrije dagen, inleveren van telefoon en paspoort, geen rechtsbescherming).
Chahrour, die vanuit Beiroet sprak terwijl drones voortdurend hoorbaar waren, verweeft dans, muziek en tekst in een direct, sober toneelbeeld zonder veel decor. De voorstellingen tonen hoe vrouwen die naar Libanon kwamen om familie te onderhouden, vaak geïsoleerd, uitgebuit of achtergelaten werden — zeker tijdens de recente escalaties in 2024, toen rijke werkgevers vertrokken en werknemers op straat achterlieten. Voorbeelden uit de productie zijn onder meer Rania, dochter van een Etiopische vrouw die werd verkracht en verlaten, en Tenei, die haar zoon dankzij een list terugvindt en dat moment als een dansfeest viert.
Chahrour plaatst deze intieme getuigenissen in een breder perspectief: de persoonlijke trauma’s illustreren mechanismen van oorlog, uitbuiting en raciale uitsluiting die wereldwijd voorkomen. Hij ziet theater als een politieke daad van verzet en als een podium om ongehoorde stemmen ruimte te geven. Tegelijk wil hij geen artistiek compromis: emoties worden versterkt door zang en beweging, maar zonder het verhaal te verfraaien — confronterend en soms onverbloemd.
In Libanon roept zijn werk tegenstand op; critici menen dat hij het land van een nare kant toont. Chahrour antwoordt door juist die problemen zichtbaar te maken en benadrukt dat de vrouwen in zijn stuk geen loutere slachtoffers zijn: veel van hen hebben zich ontworsteld aan hun situatie, organiseren hulpcentra en functioneren als activisten. When I Saw the Sea is zo zowel aanklacht als lofzang: een artistieke poging om vergeten, pijnlijke ervaringen te documenteren en te vieren dat mensen ondanks alles het recht en vermogen hebben om hun leven terug te winnen.