'The Odyssey' van Christopher Nolan toont de kracht van de Griekse goden, maar is ook verrassend menselijk

In dit artikel:

Christopher Nolan heeft met The Odyssey een groots opgezette verfilming gemaakt van het klassieke verhaal over Odysseus, gespeeld door Matt Damon. De film volgt de Griekse koning na de val van Troje, wanneer hij na twintig jaar nog steeds niet is teruggekeerd naar Ithaka. Daar is zijn rijk verworden tot een moreel zinkende chaos: vrijers bestoken zijn vrouw Penelope (Anne Hathaway), zoon Telemachus wordt bedreigd en het land is in verval.

De recensie benadrukt dat Nolan het mythische verhaal moderniseert met hedendaagse taal, herkenbare acteurs en een nadruk op Odysseus als getraumatiseerde, feilbare mens in plaats van alleen held. Zijn reis langs monsters, tovenaars en de onderwereld wordt zo ook een psychologisch verhaal over schuld, hoogmoed en verlies. Visueel maakt de film grote indruk, met scènes als de onderwereld, de cycloop Polyphemos en Circe. Toch is niet alles even sterk: sommige moderniseringen werken minder goed, de complexe flashbackstructuur voelt vermoeiend en één monsterlijk effect valt tegen. Volgens de recensie slaagt Nolan er desondanks in om een oud epos relevant te maken als duistere film over moreel verval en het loslaten van macht.