The Odyssey review voorbij tribale stellingnames: eerste helft betovert niet, tweede helft verdienstelijk, maar beslist geen 'meesterwerk'

In dit artikel:

In deze review wordt Christopher Nolans nieuwe film over de Odyssee stevig bekritiseerd: volgens de schrijver haalt hij het niet bij Nolan-films als Interstellar, The Dark Knight en Oppenheimer, ondanks de grote hype en lovende recensies van professionele critici. De film zou eerder aanvoelen als een ingetogen compromis dan als een overtuigende Odyssee of echte Nolan-film. Vooral de keuze om klassieke personages eigentijds neer te zetten, valt verkeerd: dat maakt hen vlak en haalt juist de vreemdheid en verbeeldingskracht weg die Homerus volgens de recensent zo sterk maken.

Toch ziet de schrijver een paar duidelijke pluspunten. De scènes met Odysseus’ boog, de passage waarin Menelaüs het houten paard vanuit het binnenste beschrijft, en de visueel sterke scènes in Hades met Agamemnon en Sinon worden genoemd als hoogtepunten. Ook het ontwerp van de cycloop en het acteerwerk van Robert Pattinson als vrijer Antinoüs springen eruit, met Anne Hathaway als een overtuigende Penelope als tweede uitblinker. In de slotfase krijgt Odysseus bovendien een moderne, door oorlogstrauma getekende interpretatie mee, waarin de film een parallel trekt met Oppenheimer. Uiteindelijk blijft de recensent kritisch over de toon en het schrijfwerk, maar geeft hij de film nog wel een ruime voldoende: 7,5.