'The Alonetimes' onderzoekt de verschillende gedaanten van eenzaamheid

In dit artikel:

In het muziektheaterstuk The Alonetimes onderzoeken de Ierse componist Jennifer Walshe en de Britse componist Philip Venables hoe eenzaamheid door de eeuwen heen verandert en tegelijk herkenbaar blijft. Aanleiding is de paradox van het digitale tijdperk: mensen kunnen elkaar voortdurend bereiken, maar voelen zich desondanks vaak geïsoleerd en onder druk gezet om een succesvol sociaal leven uit te beelden.

Walshe en Venables schreven, componeerden en regisseerden de voorstelling samen. Hun persoonlijke ervaringen met heimwee, relaties, internetdaten en sociale media vormen het vertrekpunt, maar ze plaatsen die naast verhalen uit uiteenlopende tijden en werelden. Zo verschijnen onder meer een druïde uit de bronstijd, de Griekse dichteres Sappho, een vrouw uit generatie Z en een danser in het New York van de jaren tachtig.

De zes performers zingen, dansen, vertellen en bespelen instrumenten. De grenzen tussen zanger, muzikant, acteur en danser vervagen. De makers ontwikkelden de voorstelling samen met het ensemble, dat niet alleen technisch veelzijdig moest zijn, maar ook als hechte groep op het podium moest functioneren.

The Alonetimes laat zien dat eenzaamheid niet alleen ontstaat door het ontbreken van mensen. Ook binnen een relatie of lichamelijke intimiteit kunnen mensen zich alleen voelen. Hoewel het woord ‘eenzaamheid’ relatief jong is, bestaat de ervaring al duizenden jaren; technologie heeft vooral de schaal en intensiteit ervan veranderd.

Met persoonlijke bekentenissen en historische getuigenissen willen Walshe en Venables de schaamte rond isolement verminderen. Eenzaamheid is volgens hen geen individueel falen, maar een menselijke ervaring die door verhalen gedeeld en verlicht kan worden. Ondanks de pijnlijke onderwerpen beweegt de voorstelling uiteindelijk richting verbinding en samenzijn.