Thaeer (36) vluchtte uit Syrië en maakt met jongeren een theaterstuk in Groningen, al weet hij weet niet of hij bij de uitvoering mag zijn

In dit artikel:

In een zaaltje met spiegelwand in het zuiden van Groningen repeteren sinds maart tien jongeren met een vluchtachtergrond wekelijks voor een theatervoorstelling van Rhythm of Roots. Het project, opgezet door de Syrische kunstenaar en asielzoeker Thaeer Betar (36) en actrice Ayşe Oral (40), combineert zang, dans en theater in lessen van in totaal vier uur per week. De deelnemers — onder anderen Eliana (18) uit Syrië, Faisal (24) uit Jemen en Polina (17) uit Oekraïne — werken toe naar een publieke voorstelling die in november moet plaatsvinden, maar die datum staat niet voor iedereen vast omdat hun verblijfsstatus en verblijfplaats kunnen veranderen.

De oefeningen zijn laagdrempelig en non-verbaal genoeg om taalbarrières te overbruggen: eenvoudige bewegingen, groepsimprovisaties en korte choreografieën waarbij Nederlands, Engels, Arabisch en gebaren door elkaar lopen. Het doel is zowel artistiek als sociaal: de jongeren krijgen ruimte om oorlogservaringen en ongerustheid over hun toekomst even los te laten, zelfvertrouwen op te bouwen en elkaar te ontmoeten. Zoals Betar het samenvat: „Even met iets anders bezig zijn dan je asielprocedure.”

Betar bracht ervaring mee uit vluchtelingenkampen in Jordanië, waar hij met Musicians Without Borders en met zijn eigen initiatief Art & Safe werkte aan handpoppen, animatie en muziekprojecten. Zijn aanpak legt nadruk op veiligheid en gelijkwaardigheid; enthousiasme en inzet zijn belangrijker dan eerdere ervaring. Muziek en theater dienen daarbij als universele taal en verbindingsmiddel: Betar werd zelfs door de UNHCR uitgenodigd om over zijn werk te spreken.

Het programma past binnen het Groningse beleid dat nieuwkomers aanmoedigt direct mee te doen in de samenleving, ook als ze nog niet mogen werken of studeren. Een beoogd onderdeel — samenwerken met jongeren zonder migratieachtergrond om integratie te versnellen — slaagde minder goed: werving op scholen en via sociale media leverde slechts twee Nederlandse aanmeldingen op, die later afhaakten. Oral vermoedt dat onbekendheid met asielzoekers en praktische drempels meespelen en wil toekomstige koppelingen mogelijk via bestaande buddy‑initiatieven proberen.

Voor de deelnemers betekent Rhythm of Roots meer dan repetities: het is een plek om uit hokjes te stappen, taal te oefenen en steun te vinden. Tegelijk blijft de onzekerheid over verblijfsstatus een schaduw: sommige deelnemers kunnen worden overgeplaatst of vertrekken als hun procedure verandert, waardoor de novembervoorstelling onzeker is. Desondanks koesteren de groep en begeleiders de ervaring als waardevolle tussenruimte in een periode van wachten en onduidelijkheid.