Tante Theodora: Vandaag maken we samen met premier Rob Jetten een lekkere woordensalade
In dit artikel:
Keukenprinses Klara (een luidruchtige columnstem) neemt premier Rob Jetten op de hak en beschrijft de regering als een marketingmachine: veel lieve woorden, zorgvuldig geënsceneerde foto‑momenten en een beleid dat vooral op beeldvorming gericht is. Jetten wordt weggezet als “vibe‑premier” die vriendelijk en verbindend wil lijken, maar in de praktijk weinig nieuwe concrete maatregelen levert — ook tijdens openbare ontmoetingen met ngo’s zoals Amnesty, Oxfam Novib, PAX en Artsen zonder Grenzen, die daarna zelf meldden geen nieuwe stappen gehoord te hebben.
De column hekelt de tegenstelling tussen het publieke verhaal en het handelen achter de schermen. Terwijl de overheid zich modern en empathisch profileert, groeit volgens de schrijfster de surveillancestaat: activisten en critici worden in het oog gehouden en getypeerd alsof kritische stemmen een veiligheidsprobleem vormen. Die performatieve empathie noemt ze gevaarlijk, omdat ze beschaving naar buiten uitstraalt terwijl verzet en zorgvuldige kritiek worden gecontroleerd.
Dezelfde kritiek wordt doorgetrokken naar het asielbeleid: er is veel aandacht voor de reacties van bezorgde burgers, maar asielzoekers zelf krijgen weinig directe inspraak. Er vindt dialoog plaats met groepen die onrust veroorzaken, maar niet met de kwetsbaren over wie die onrust vaak gaat — een scheve prioritering die volgens de columnist vooral de gevestigde orde ontziet.
Klara wijst ook op dubbele standaarden in de manier waarop overlastmakers en extreemrechtse relschoppers worden benaderd: het politieke mantra van “in gesprek blijven” lijkt soms te fungeren als excuus om principiële grenzen te vervagen. Het resultaat is een politiek die vooral aan reputatiemanagement doet: warme woorden, zachte beelden en een afwezigheid van harde daden.
Kortom: de column presenteert Jettens kabinet als goed in PR en slecht in daadwerkelijke verandering. Democratische waarden en echte solidariteit dreigen te verschrompelen tot een smaakvolle verpakking; wie écht kritisch is, wordt eerder bekeken dan gehoord. De toon is satirisch en scherp, en plaatst deze houding in een bredere zorg over zichtbaarheid, controle en prioriteiten in het Nederlandse politieke debat.