Tante Theodora spoelt the Red scare door de plee

In dit artikel:

De auteur betoogt satirisch dat de Nederlandse discussie over een vermeende ‘linkse’ of ‘woke’ overheersing de werkelijke machtsverhoudingen verhult. Aanleiding is onderzoek van NRC en de Radboud Universiteit naar talkshows in september 2025. Daaruit zou blijken dat politiek commentator Wierd Duk, die voor De Telegraaf schrijft, na Amerikakenner Raymond Mens het vaakst als politieke duider aanschoof. Ook VVD en BBB kregen volgens het onderzoek de meeste spreektijd. Dat ondergraaft volgens de auteur het beeld dat de mainstreammedia structureel links georiënteerd zijn.

De tekst bekritiseert daarnaast politici en opiniemakers die waarschuwen voor ‘woke’ als uit Amerika geïmporteerde dreiging. De auteur stelt daartegenover dat Nederland eerder Amerikaanse cultuurstrijd en een ‘Red Scare’ overneemt: online filmpjes van onaardige linkse activisten en discussies over genderneutrale toiletten worden aangegrepen om links georiënteerde jongeren als gevaarlijk af te schilderen. Volgens de auteur leidt die focus af van concretere problemen, zoals dakloosheid, migratie, ongelijkheid en een afbrokkelende verzorgingsstaat.

Als voorbeeld van echte staatsbemoeienis met linkse bewegingen noemt de auteur het Team Openbare Orde Inlichtingen (TOOI), dat volgens berichtgeving activisten zou volgen, fotograferen en informanten inzetten. Dat staat volgens de tekst haaks op het rechtse beeld van een overheid die alleen door ‘extreemlinks’ zou worden bedreigd.

De centrale kritiek is dat culturele thema’s zoals gender en toiletten veel meer aandacht krijgen dan inkomensongelijkheid. Terwijl mensen elkaar daarover bestrijden, blijven de economische belangen van vermogenden buiten schot. De auteur verwijst tot slot naar cijfers waaruit zou blijken dat in 2023 56 procent van het Nederlandse vermogen in handen was van de rijkste 10 procent. De echte Amerikaanse import is volgens de tekst daarom niet ‘woke’, maar de heksenjacht daarop en een politiek klimaat waarin miljardairs en roofkapitalisme nauwelijks ter discussie staan.