Tandemfietsen: samen sterk, maar minder vermogen 

In dit artikel:

Een recent onderzoek van de Vrije Universiteit en de KNWU onderzocht hoe getrainde solowielrenners presteren wanneer ze voor het eerst op een tandem stappen. Tandemwielrennen is onderdeel van para-cycling; een visueel beperkte stoker fietst achterop met een ziende piloot die stuurt en tactiek bepaalt. Doel van de studie was nagaan of individuele maximale vermogens eenvoudig bij elkaar op te tellen zijn om het tandemvermogen te voorspellen.

Deelnemers deden drie tests op de solofiets (een submaximale efficiëntietest, een 30 seconden Wingate-sprint voor piekvermogen en een 10-minuten tijdrit) en herhaalden dezelfde protocollen op een tandem, telkens met een willekeurige partner. Resultaat: tijdens de 10-minuten tijdrit leverden renners op de tandem minder vermogen dan op de solofiets, terwijl ze tegelijkertijd een veel hogere trapfrequentie ontwikkelden. Voor efficiëntie (submaximaal) en piekvermogen (Wingate) werden geen significante verschillen gevonden tussen solo en tandem. Ook werden er geen duidelijke prestatieverschillen gevonden tussen piloot en stoker, mogelijk mede door het beperkte aantal deelnemers.

De onderzoekers verklaren het verschil in de tijdrit vooral door de strategische en coördinatieve aard van die inspanning: een 10-minuten race vraagt pacing en afstemming tussen renners, wat anders uitpakt dan een submaximale test of korte sprint. Gezamenlijk trappen kan bovendien leiden tot een natuurlijke toename van cadans. Praktisch advies voor coaches (afgeleid van de bevindingen): besteed bij koppels extra aandacht aan gezamenlijke ritten om ritme en pacing te trainen, plan voldoende gewenning aan de tandem voordat er tijdritten worden gedaan en oefen tactische samenwerking om het gezamenlijke vermogen te optimaliseren.