Syrië grootste stijger op Ranglijst Christenvervolging: „Mensen denken ten onrechte dat het daar veilig is voor christenen"

In dit artikel:

Ibrahim, een protestants-evangelisch predikant uit Syrië (naam om veiligheidsredenen gefingeerd), vertelt hoe hij tijdens de Syrische burgeroorlog de opkomst van islamitische milities meemaakte en waarom hij en zijn gemeente aanvankelijk besloten te blijven. Zijn kerk telde rond de 2.000 leden; kerkgroepen voor kinderen en vrouwen — ook met moslimachtergrond — bleven doorgaan terwijl christenen zich steeds meer in één wijk concentreerden als overlevingsstrategie. Die wijk raakte maandenlang omsingeld door extremisten die op korte afstand lagen en herhaaldelijk dreigden binnen te vallen.

Ibrahim beschrijft traumatische gebeurtenissen: een oud-kerklid dat weigerde zijn geloof te verloochenen werd onthoofd, een vluchtende man werd onder dwang tot afvalligheid gebracht en raakte levenslang gebroken, en een vrouw zou door extremisten van een balkon zijn gegooid. Hij zelf zat opgesloten in een kleine cel en leed aan slaag, angst en depressie, maar verloor zijn geloof niet. Tegelijk zag hij een paradox: de wreedheid van jihadisten leidde tot afkeer van de islam bij sommige moslims, waardoor veel mensen juist tot het christendom overgingen en de kerk in die zin groeide.

Ibrahim waarschuwt dat de situatie sinds het wegdrukken van sommige extremistische groepen verslechtert doordat personen met een jihadistische achtergrond in machtsposities terechtkomen. Hij stelt dat het land snel islamiseert en dat gematigde moslims radicaler worden. Hij vreest bovendien dat westerse regeringen en instanties, waaronder de IND, Syrië te snel als veilig bestempelen en vluchtelingen zullen terugsturen, terwijl hij en velen van zijn medechristenen juist permanente vertrekplannen hebben — mogelijk het einde van het christendom in grote delen van Syrië. Zijn getuigenis is een pleidooi om de realiteit in Syrië serieus te nemen en bescherming te bieden aan kwetsbare gemeenschappen.