Swawek van der Meer weet zich verbonden met allen die voor Gods aangezicht wandelen

In dit artikel:

Swawek van der Meer (geb. 1947) groeide op in een christelijk gezin met Poolse wortels. Zijn grootmoeder kwam na een moeilijke jeugd tot geloof en sloot zich aan bij een baptistengemeente, waar Van der Meers ouders elkaar ontmoetten. Later werd het gezin zevendedagsadventist. Van der Meer nam het geloof als jongen zeer serieus en probeerde volgens strenge regels rein voor God te leven. Tijdens zijn studie in Rotterdam raakte hij echter ontgoocheld en voelde hij zich schuldig en verloren. Op een evangelisatieavond ontdekte hij naar eigen zeggen dat hij niet eerst zichzelf hoefde te verbeteren, maar met zijn zonden tot Christus mocht komen. Die ervaring leidde tot een sterke missionaire gedrevenheid.

Hij evangeliseerde onder meer in Londen en Ierland, deed kinderwerk en leidde christelijke kampen. Na zijn studie aan de hts in Enschede en vervangende dienstplicht begon hij bij Shell. Zijn belangstelling voor Oost-Europa bleef ondertussen groot. Hij hielp bij Bijbeltransporten en was betrokken bij een Roemeense christelijke uitgeverij. Tijdens een reis naar Roemenië ontmoette hij Grațiela, die na de val van het communisme vanuit een atheïstisch gezin christen was geworden. Ze trouwden enkele maanden later in Roemenië en vestigden zich in Nederland.

Bij Shell werkte Van der Meer onder meer aan de bouw van 150 tankstations in Oekraïne. Hij beschrijft dat land als zeer corrupt, onveilig en moreel ontwricht. Ook binnen Shell kwam hij geregeld op voor zijn geloofsovertuiging. Zo protesteerde hij tegen een seksueel getinte personeelsavond en tegen deelname aan persoonlijke ontwikkelingsprogramma’s met hindoeïstische rituelen. In de centrale ondernemingsraad verzette hij zich tegen een toenemende nadruk op aandeelhouderswaarde ten koste van personeel. Een collega noemde hem bij zijn afscheid “het geweten van Shell”.

Van der Meer vertrok op 52-jarige leeftijd. Een conflict in België, waarbij hij ten onrechte als hoofdverdachte werd gezien, speelde mee. Kort daarna werd bovendien een zeldzame vorm van kanker ontdekt, die snel operatief moest worden behandeld. Na zijn herstel bleek zijn functie bij Shell inmiddels aan een collega te zijn overgedragen. Hij besloot daarom zijn verdere leven te wijden aan christelijke organisaties en zaken die volgens hem blijvende waarde hebben. Hij werd actief bij de Nederlandse Gemeenschap voor Wereldevangelisatie en later bij Bijbel & Onderwijs.

Ook was hij medeoprichter van Bijbels Beraad M/V, dat zich bezighoudt met de Bijbelse verhouding tussen man en vrouw. De Nashvilleverklaring vormde daarvoor een belangrijke aanleiding. Van der Meer vindt dat het huwelijk in de samenleving en binnen de kerk onder druk staat. Hij koppelt een goed huwelijk en een gezonde opvoeding nadrukkelijk aan gehoorzaamheid aan Christus. Van der Meer en zijn vrouw kregen na twaalfeneenhalf jaar huwelijk nog een zoon. Hun drie oudste zonen zijn volgens hem tot geloof gekomen en gedoopt.

Van der Meer is kritisch op ontwikkelingen binnen de evangelische wereld. Volgens hem heeft het geloof daar te veel nadruk gelegd op zelfgerichtheid, geestelijke ervaringen en charismatische gaven, terwijl zonde, bekering en Christus naar de achtergrond zijn geraakt. Voor hem blijft de Bijbel het doorslaggevende gezag. Hij ziet zijn levensloop — van werk bij Shell tot zijn latere inzet voor evangelisatie en Bijbels onderwijs — als geleid door God.

De toekomst beziet hij vanuit zijn overtuiging dat Christus’ wederkomst nabij kan zijn. De wereldwijde verspreiding van het Evangelie ziet hij als een belangrijk teken daarvan. Geïnspireerd door het boek van John Lennox over God, kunstmatige intelligentie en het einde van de geschiedenis verwacht hij uiteindelijk een nieuwe hemel en aarde, waarin Christus’ heerlijkheid volledig zichtbaar zal worden.