Supergirl: best verfrissend dat de heldin extreem nonchalant door het leven gaat - voor eventjes tenminste

In dit artikel:

In *Supergirl* volgt de film de volwassen Kara Zor-El, gespeeld door Milly Alcock, die haar dagen slijt met nachtclubbezoek op verre planeten en weinig op heeft met verantwoordelijkheid of toekomstplannen. Ooit werd ze, net als haar neef Superman, van het stervende Krypton naar de aarde gestuurd om te overleven, met als morele basisles van haar moeder: wees goed, maar voel je niet verplicht om altijd lief te zijn.

Daar komt verandering in wanneer Kara tegen haar zin wordt meegesleurd in de wraak van een meisje dat haar ouders verloor. Als dezelfde moordenaar, gespeeld door Matthias Schoenaerts, ook haar hond Krypto aanvalt, kiest de norse einzelgänger alsnog voor het superheldenbestaan en trekt ze haar pak weer aan. De film is geregisseerd door Craig Gillespie, bekend van *I, Tonya*, en volgt een vrij klassiek oorsprongsverhaal binnen het superheldengenre.

Visueel zet de productie sterk in op een speelse mix van sciencefiction en post-apocalyptische invloeden, met een wereld vol bizarre figuren, futuristische technologie en ouderwetse details zoals platenspelers en polaroids. De eerste helft draait vooral om Kara’s onverschillige, frisse antiheldenhouding, maar naarmate de actie toeneemt en ze steeds meer vijanden uitschakelt, raakt dat karaktermatige randje volgens de filmkritiek wat uitgewerkt.