Strijkorkest en ballroomdansers samen op de catwalk in het Concertgebouw: 'Als we wederzijds begrip voor elkaar krijgen, zijn we een heel eind'

In dit artikel:

In het Concertgebouw vindt op 7 augustus tijdens WorldPride Amsterdam Opus 1 Ball plaats. Voor deze eenmalige voorstelling wordt de Grote Zaal omgevormd tot een ballroomarena, waar een strijkorkest, dj en performers de werelden van klassieke muziek en ballroom samenbrengen.

Amsterdam Sinfonietta staat onder leiding van violiste Candida Thompson. Zelda Fitzgerald, mc en betrokken bij Black Pride Amsterdam, presenteert de avond. Zestien ballwalkers uit verschillende landen nemen het tegen elkaar op in vier categorieën: Fem Queen Realness, Vogue Fem, Face en Lip Sync Performance.

Het programma combineert werken van Mahler en Mozart met ballroom- en poprepertoire, waaronder The Ha Dance en Gloria Gaynors I Will Survive. Ook dj Arakaza werkt mee. Sinfonietta speelt nieuwe arrangementen van ballroomtracks, terwijl op klassieke composities wordt gevogued. Volgens Thompson is de uitwisseling niet volledig nieuw: ballroom en klassieke muziek zijn eerder met elkaar verbonden.

De makers zien het project als meer dan een muzikale cross-over. Fitzgerald benadrukt dat bezoekers met verschillende culturele achtergronden en kennis van muziek elkaar niet per se volledig hoeven te begrijpen, zolang er respect is voor elkaars tradities. Thompson zegt dat het contact met mensen uit een andere omgeving haar dwingt haar eigen opvattingen opnieuw te bekijken.

Ballroom ontstond in de huidige vorm aan het einde van de jaren zestig, mede dankzij zwarte trans vrouwen. De gemeenschap biedt ruimte voor zelfexpressie, creativiteit en het onderzoeken van identiteit. Fitzgerald is vanuit Black Pride Amsterdam nauw bij die traditie betrokken. Die organisatie werd in 2020 opgericht met de bedoeling de aandacht opnieuw te richten op de zwarte wortels van de ballroomcultuur.

Voor Sinfonietta vormt Opus 1 Ball een uitbreiding van de jaarlijkse nieuwjaarstournee. Zowel Thompson als Fitzgerald leggen een verband tussen hun disciplines: in beide gevallen gaat het om het opnieuw vormgeven van bestaand materiaal en om een persoonlijke interpretatie. De voorstelling moet volgens hen ruimte bieden aan individualiteit en aan mensen die niet in vaste maatschappelijke categorieën passen.