Strenge koers werpt vruchten af: asielcijfers Denemarken onder de 1000
In dit artikel:
Tot en met november 2025 kregen slechts 839 mensen in Denemarken een asielvergunning, blijkt uit cijfers van de Deense Immigratiedienst die via het ministerie van Immigratie en Integratie zijn gepubliceerd. Dat aantal behoort tot de laagste sinds de start van de registratie in 1983 en is pas de vierde keer dat het onder de duizend blijft (na 1983, 2020 en 2024). Ter vergelijking: tijdens de migratiepiek van 2015 verleende Denemarken nog 10.849 vergunningen; Nederland gaf in 2024 ruim 31.000 tijdelijke verblijfsvergunningen aan asielzoekers (CBS).
De lage toekenningen worden door immigratieminister Rasmus Stoklund als bewust beleid gepresenteerd: het verminderen van instroom en het beperken van toegekende asielvergunningen is volgens hem een prioriteit. Premier Mette Frederiksen benadrukt dat het huidige Europese asielsysteem faalt, wijst op mensensmokkel en gebrek aan controle, en pleit voor hervorming zodat Europa weer grip krijgt op wie binnenkomt.
Concreet zet Denemarken in op strengere regels: asiel wordt formeel nog steeds verleend voor wie vervolging vreest om ras, religie, nationaliteit of politieke overtuiging, en vergunningen zijn tijdelijk, maar in de praktijk worden zij terughoudender toegekend. De regering wil bovendien asielprocedures uiteindelijk buiten Denemarken en zelfs buiten Europa kunnen laten plaatsvinden om instroom te beheersen.
Tegelijk worden de uitzettingsregels fors aangescherpt. In haar nieuwjaarstoespraak kondigde Frederiksen een omvangrijke hervorming aan waarmee meer criminele vreemdelingen uitgezet moeten worden — ook als dat spanning oplevert met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Plannen voorzien dat personen die voor ernstige misdrijven minimaal één jaar celstraf krijgen, uitgezet kunnen worden ongeacht duur verblijf of persoonlijke banden, tenzij internationale verplichtingen dat verbieden.
De combinatie van beleidskeuzes, Europese pressie en striktere handhaving verklaart de scherpe daling van asieltoekenningen, maar roept ook juridische en mensenrechtenvragen op over naleving van internationale verdragen.