Stop met AI als hobby behandelen, word een orchestrator
In dit artikel:
Ik zat in een bus en zag op LinkedIn een trotse post: een docent had een AI-cursus gegeven waarin deelnemers kerstkaarten maakten met Gemini en een popliedje met Suno. Die foto — mensen netjes aan tafels — stond symbool voor wat er misgaat in veel AI-onderwijs: het wordt behandeld als hobby, niet als levensvatbare vaardigheid in een razendsnel veranderende wereld.
De kernboodschap van de columnist is ontnuchterend: AI ontwikkelt zich exponentieel en verandert banen in jaren in plaats van decennia. Als we mensen alleen leren om leuke toepassingen te maken of kat-en-muisspelletjes met prompts te doen, bereiden we ze niet voor op echte disruptie. Er ontstaat een scherpe tweedeling tussen twee rollen: de gebruikers — mensen die met eenvoudige prompts en tools werken — en de orchestrators — mensen die AI‑agents aansturen, systemen ontwerpen en strategische beslissingen nemen. Gebruikers zijn op termijn vervangbaar door geautomatiseerde agents; orchestrators veel minder.
De columnist vergelijkt oppervlakkige workshops met het leren blussen van kaarsjes terwijl het huis al in brand staat. De echte vraag is niet of je “vriendelijker” bent of meer context kent, maar of je vaardigheden ontwikkelt die structureel waarde behouden: strategie ontwerpen, agentworkflows opzetten, patronen zien die AI mist en beslissingen nemen op basis van onvolledige informatie. Die vaardigheden vragen geen middag, maar maanden of jaren studie en praktijk.
Er bestaat al een groep mensen die deze diepere vaardigheden ontwikkelt: zij die in hun vrije tijd experimenteren met agentic workflows, communities volgen, nieuwe releases uitproberen en iteratief leren. Zij lopen drie stappen vooruit. De rest van de beroepsbevolking krijgt vaak slechts een opfriscursus of een vieruurstraining en keert terug naar de oude routine. De columnist worstelt met de vraag of iedereen wakker te schudden is — misschien zijn sommigen onveranderlijk onverschillig — maar vindt dat we geen excuus hebben om mensen niet serieus te informeren, vooral omdat hun inkomen en gezinnen op het spel staan.
Wat moet er gebeuren? Stoppen met het normaliseren van “lekker toegankelijk” als einddoel. We hebben minder behoefte aan meer gebruikers en veel meer aan orchestrators: mensen die processen herontwerpen, systemen integreren, ethische en strategische keuzes maken. Opleidingen moeten substantieel zijn: praktijkgerichte trajecten waarin mensen leren werken met agents, automation bouwen, systemen ontwerpen en organisationele implicaties inschatten.
Kerstkaart-workshops kunnen een laagdrempelige ingang zijn, maar ze zijn onvoldoende als eindpunt. Blijft het bij zachte introducties, dan leiden we mensen op voor banen die morgen al verdwenen kunnen zijn.