Stichting neemt Johanneskerk Moarre over: „Het werd steeds leger"

In dit artikel:

De eenbeukige Johanneskerk in Moarre, gelegen aan de Tsjerkestrjitte te midden van een verstild weidelandschap, is een dertiende-eeuws rijksmonument met een sterke sfeer van stilte en geschiedenis. Waar vroeger elke zondag de psalmen weerklonken, zitten er inmiddels nauwelijks nog kerkgangers. Harm Notenbomer (85), oud‑schoolmeester en jarenlange sleutelbeheerder, herinnert zich dat de kerk in de jaren zestig vaak vol was, maar dat het bezoek gestaag daalde: „In Moarre zie je geen verschil meer tussen de zondagen en de doordeweekse dagen.” Voor een kleine groep is het niet meer rendabel om reguliere diensten te houden, waardoor die zijn opgeheven.

Het interieur toont nog de klassieke protestantse indeling: een preekstoel aan de lange zuidzijde omringd door de dooptuin, een grote achttiende-eeuwse herenbank tegenover de preekstoel en een oudere bank in het koor. Op het orgelbalkon staat een eenklaviersinstrument van orgelbouwer Johann Michaell Schwartzburg; onder het orgel prijkt een aansporing om God te loven bij het orgelspel. De vloerplanken, Deventer stoelen en andere authentieke details benadrukken de ouderdom en eenvoud van het gebouw.

Hoewel reguliere kerkdiensten zijn vervallen, blijft de kerk functioneel: rouw‑ en trouwdiensten vinden er nog plaats en het gebouw wordt ingezet voor concerten, lezingen en toneel, mede beheerd door de stichting Alde Fryske Tsjerken, vertegenwoordigd door Willem Hansma (67). Rondom de kerk ligt een kerkhof met een schelpenpad en verweerde zerken die generaties dorpelingen markeren.

Vlakbij, aan de Kleasterwei, stond vroeger het vrouwenklooster Weerd, dat in 1580 werd gesloten — een herinnering aan de lange religieuze geschiedenis van het gebied. De situatie van de Johanneskerk illustreert een breder verschijnsel in Nederland: historische kerken die door teruglopend kerkbezoek een andere maatschappelijke rol krijgen om hun voortbestaan te waarborgen.