"Sterven is eigenlijk tot leven komen"

In dit artikel:

Schrijver, inspirator en muzikant Tijn Touber kijkt in een openhartig gesprek terug op een ingrijpend jaar. In november 2025 overleefde hij een hartaanval en onderging hij een openhartoperatie. Enkele maanden later, in juni, overleed zijn geliefde Elske Falkena aan baarmoederhalskanker. Het verlies leidde tot een intens rouwproces, maar gaf hem volgens eigen zeggen ook een nieuw doel: anderen een ander perspectief op leven en dood bieden.

Touber gelooft niet dat de dood het definitieve einde is. Hij ziet sterven als een overgang of een vorm van wedergeboorte en zegt zich nog steeds verbonden te voelen met Elske. Via bevriende mediums zou hij boodschappen van haar ontvangen. Hij erkent dat niemand met zekerheid weet wat er na de dood gebeurt, maar vindt deze visie troostend: ze vermindert zijn angst, houdt de band met Elske levend en helpt hem verder te gaan.

Zijn ervaringen verwerkte Touber in het boek en de voorstellingenreeks *Het einde van de dood*, die hij samen met Deborah Post maakt in de kerk van Op Hodenpijl. Post verloor in korte tijd haar beide ouders; de twee ontmoetten elkaar bij een uitvaart en besloten elkaar in hun rouw te steunen. Ook hoogleraar Jan Rotmans, die ongeneeslijk ziek is door uitgezaaide prostaatkanker, en zanger Stef Bos werken aan het project mee. Bos schrijft samen met Touber de titelsong.

De gesprekken tussen Touber, Post en Rotmans hebben hen naar eigen zeggen bewuster en intenser laten leven. Rotmans wil ondanks zijn ziekte positief omgaan met zijn eindigheid en benadrukt het belang van leven vanuit het hart. Touber zegt dat zijn hartaanval en operatie hem emotioneler en gevoeliger hebben gemaakt. Hij ervaart kleuren, smaken en menselijke relaties sterker, maakt gemakkelijker keuzes en bewaakt zijn grenzen beter dan vroeger, toen hij vooral vanuit zijn verstand leefde.

Om zijn ideeën te onderbouwen verdiepte Touber zich in bijna-doodervaringen en het werk van onder anderen neurochirurg Eben Alexander. Mensen die zo’n ervaring hadden, beschrijven volgens hem vaak een verruimd bewustzijn en een intens geluksgevoel. Touber trekt daaruit de conclusie dat de hersenen onze waarneming beperken en dat het bewustzijn na de dood mogelijk juist ruimer wordt. Ook verwijst hij naar een eerder interview dat hij via een medium met de overleden muzikant Bram Vermeulen liet uitvoeren. Zulke ervaringen hebben zijn overtuiging versterkt, al zegt hij dat zijn visie ook een persoonlijke keuze kan zijn.

Het overlijden van Elske maakte eerst vooral duidelijk dat hun gezamenlijke leven was afgelopen. Later zag Touber nieuwe samenwerkingen en mogelijkheden ontstaan. Omdat hij naar eigen zeggen het ergste al heeft meegemaakt, voelt hij minder angst. Zijn uiteindelijke doel is een wereld waarin angst plaatsmaakt voor liefde en waarin mensen de dood niet langer uitsluitend als een einde zien.