Staakt-het-vuren in Libanon, maar de bommen blijven vallen: hoe zit dat?
In dit artikel:
Hoewel er formeel een tijdelijk staakt-het-vuren geldt tussen Israël en Libanon (ondertekend op 16 april op Amerikaanse bemiddeling en sindsdien meerdere keren verlengd), blijft het geweld doorgaan. Hezbollah vuurt nog steeds raketten af op Noord-Israël en er zijn gevechten met Israëlische troepen in Zuid-Libanon, terwijl Israël luchtaanvallen uitvoert in Zuid- en West-Libanon (onder meer de Bekaa-vallei), dorpen vernietigt en troepen binnenlaat. Premier Benjamin Netanyahu zei bovendien dat Israël de acties zal opvoeren: “We gaan het gaspedaal nog harder indrukken.”
Israël heeft een zogenoemde versterkte veiligheidszone van circa 10 km vanaf de grens ingenomen; binnen die strook mogen inwoners niet terugkeren. Volgens het artikel zijn minstens 55 Libanese dorpen en steden ontruimd of onbewoonbaar geworden. Israël stelt dat het uitsluitend Hezbollah als doelwit heeft en niet Libanon als staat, maar de praktijken leiden tot grote materiële en humanitaire schade voor de Libanese bevolking.
Een hoofdreden waarom het akkoord weinig effect sorteert, is dat Hezbollah niet bij de onderhandelingen betrokken was en weigert met Israël te praten. Hezbollah maakt wel deel uit van de Libanese politieke coalitie, wat de situatie complex maakt: de organisatie heeft zowel een politieke tak die soms compromissen zoekt als een militaire vleugel die de strijd voortzet. Hezbollah-leider Naim Qassem waarschuwde de regering om niet met Israël samen te werken en suggereerde dat overleg neerkomt op overgave.
De Libanese regering koos er toch voor om te onderhandelen omdat zij inschat dat Hezbollah verzwakt is door recente Israëlische acties; het artikel noemt Mossad-operaties in september 2024 die een deel van de Hezbollah-leiding zouden hebben uitgeschakeld en de dood van een voormalige leider. Ook hoopt Beiroet dat verzwakking van Iran, Hezbollah’s voornaamste sponsor, de militaire druk vermindert.
De menselijke tol is hoog: volgens het artikel meer dan 3.000 doden en ruim 9.000 gewonden sinds het recente geweld, naast massale verplaatsingen en verwoeste dorpen. Door de politieke scheidslijnen, buitenlandse inmenging en het feit dat de belangrijkste gewapende actor niet aan tafel zit, is het moeilijk de Libanese burgerbevolking eindelijk rust te geven. Waarnemers vrezen dat aanhoudende spanningen en binnenlandse protesten het risico op verdere onrust of zelfs een nieuwe burgeroorlog vergroten.