Spijtig dat Erdogan geen toenadering tot Israël zoekt

In dit artikel:

Tijdens een bijeenkomst met religieuze minderheden veroordeelde president Erdogan recent zowel islamofobie als antisemitisme, maar Israëlische waarnemers benadrukken dat dit geen begin van toenadering tot Israël betekent. Zijn uitspraken pasten volgens hen in het beeld van een leider die nationaal draagvlak zoekt, niet diplomatieke verzoening.

Slechts enkele dagen later hield Erdogan echter een felle aanval op Israël: hij beschuldigde het land ervan „terreur over de regio te verspreiden”, het bestand met Hamas te hebben geschonden en naar verluidt uit te zijn op verovering van Libanon. Ook noemde hij premier Netanyahu een van de grootste rampen voor Israël sinds de Holocaust. Daarmee bleef de relationele breuk zichtbaar, ondanks het feit dat Turkije in 1949 als eerste moslimmeerderheidstaat Israël erkende; sinds het begin van de 21e eeuw, en vooral onder Erdogan, zijn de betrekkingen sterk verslechterd.

Opvallend is ook Erdogans terughoudendheid tegenover Iran: ondanks raketinslagen op Turks grondgebied noemt het ministerie van Buitenlandse Zaken mogelijk vuile operaties van buitenlandse inlichtingendiensten, en circuleren er in Turkse theehuizen theorieën dat Mossad of de CIA achter de aanvallen zouden zitten. Ankara ziet Iran als traditionele rivaal — een verzwakt Iran is acceptabel — maar vreest een regimewisseling die een pro-Israëlische regering zou kunnen opleveren en een grote vluchtelingenstroom naar Turkije zou veroorzaken, met economische en politieke consequenties voor Erdogan zelf.

De conclusie van de columnist is dat Erdogans harde retoriek en strategische belangen een echte toenadering tot Israël op korte termijn vrijwel onmogelijk maken; de schrijver betreurt dit, omdat verzoening volgens hem de stabiliteit in de regio ten goede zou komen.