Sommige Israëliërs trekken juist richting de grens met Libanon: 'Mijn kinderen weten dat het goede bommen zijn'
In dit artikel:
Langs de Israëlisch-Libanese grens is het geweld opnieuw opgelaaid nadat Amerikaanse en Israëlische aanvallen op Iran het conflict hebben uitgebreid. De sjiitische militie Hezbollah, bondgenoot van Teheran, vuurt sinds begin maart dagelijks raketten en drones op Israël; het Israëlische leger reageert met luchtaanvallen en grondoperaties. In Libanon zijn volgens autoriteiten meer dan 630 doden gevallen, waaronder ten minste 91 kinderen, en zijn rond de 800.000 mensen ontheemd. In Noord-Israël zoeken meer dan een miljoen mensen herhaaldelijk dekking; zeker 13 Israëliërs kwamen om het leven, onder wie twee militairen in Zuid-Libanon.
Het dorp Metula, op het uiterste noorden van Israël vlakbij de Libanese bergen, illustreert de tegenstrijdige reacties op de escalatie. Waar veel inwoners tijdens eerdere escalerende periodes vertrokken — na oktober 2023 werden in Noord-Israël ongeveer 80.000 mensen ontheemd — keerden inmiddels ongeveer de helft van Metula’s ongeveer 2.300 bewoners terug. Onder hen zijn personen die bewust kozen voor leven aan de grens: reservist Miri Menashe (42) verhuisde met haar gezin na het fragiele staakt-het-vuren van november 2024 en zegt dat de kinderen het bombardementengeknal herkennen als een teken dat het leger hen beschermt. “Ze weten dat het goede bommen zijn,” zei ze. Voor haar is het grensleven ondanks de dreiging veiliger dan het stadsleven in Tel Aviv of Jeruzalem.
Ook nieuwkomers uit religieus-nationalistische kringen wonen er weer, zoals het echtpaar Arale en Ayelet Filber, dat recent uit de nederzetting Karnei Shomron naar Metula verhuisde. Voor hen heeft aanwezigheid langs de grens een strategische betekenis: door hier te wonen tonen zij volgens zichzelf dat Israëlische controle nodig is om het gebied “sterk” te houden. Ayelet noemt Metula een “juweel.”
Tegelijkertijd klinken er in nabijgelegen Arabische dorpen andere geluiden. Bewoonster Areen Ali (32) woont in Arab al-Aramshe en verzet zich tegen oorlog. Zij wijst op familierelaties aan de Libanese kant van de grens en uit twijfel of de strijd ooit zal stoppen: zij acht een langdurige confrontatie met Iran en Hezbollah aannemelijk.
Politiek in Israël groeit de druk om grenzen te verschuiven: sommige rechtse politici pleiten voor een bufferzone in Zuid-Libanon of zelfs langdurige militaire aanwezigheid en nederzettingen daar. Extreemrechtse ministers voerden al gesprekken over grondoperaties en controle over zuidelijk Libanon, met dreigende retoriek richting delen van Beiroet.
De situatie blijft fragiel en onvoorspelbaar. In één periode van vijf uur werden circa 200 raketten op ongeveer vijftig Israëlische doelen afgevuurd — de zwaarste barrage sinds het begin van de escalatie — maar het is lastig vast te stellen hoeveel projectielen daadwerkelijk insloegen; binnen Israël wordt verslaggeving vaak beperkt door militaire censuur. De realiteit langs de grens blijft een mix van dagelijkse dreiging, politieke claims en mensen die, uit overtuiging of noodzaak, kiezen om ondanks het gevaar thuis te blijven.