Snowboarders kennen geen afgunst, alleen maar liefde: 'Wat is rivaliteit?'

In dit artikel:

Op de Olympische snowboardwedstrijden valt vooral de onderlinge warmte op: atleten omhelzen elkaar, feliciteren elkaar oprecht en moedigen elkaar aan in plaats van elkaar af te wijzen. Snowboardsters als Melissa Peperkamp en Romy van Vreden benadrukken dat rivaliteit in hun sport nauwelijks voorkomt; Peperkamp zegt letterlijk: "Rivaliteit komt niet voor in onze sport." Het voorbeeld van Oostenrijkse Anna Gasser — tweevoudig olympisch big air-kampioene die in Livigno een moeizaam afscheid beleefde maar toch bleef wachten om haar opvolgster te omhelzen en aan te moedigen — illustreert die saamhorigheid.

Die vriendschappelijke sfeer heeft wortels in de snowboardcultuur: minder commercieel, hechte gemeenschappen en veel reizen naar dezelfde wedstrijden scheppen langdurige banden. Crosser Glenn de Blois legt uit dat rijders elkaar wereldwijd steeds opnieuw tegenkomen, waardoor ze als één groep reizen en ook buiten de competitie tijd met elkaar doorbrengen. De 20‑jarige Van Vreden bevestigt dat internationale rivalen buiten de run vriendinnen kunnen zijn en na een wedstrijd samen koffie drinken.

Dat betekent niet dat er geen gezonde concurrentie is. Atleten geven toe dat ze tijdens runs volledig voor de winst gaan — "all out" — maar die strijd staat los van de onderlinge steun. Kort gezegd: snowboarden combineert intense sportieve ambitie met een opvallend collegiaal groepsgevoel.