'Snelle' schaatspakken gaan regelmatig kapot: 'Buitenste stofje is heel dun'

In dit artikel:

Ontwerper Bert van der Tuuk en naaister Ewa Kupis zitten tijdens de Winterspelen dagelijks in een tijdelijk naaiatelier in de Italiaanse ijsbaan om gescheurde en beschadigde schaatspakken te herstellen. De pakken zijn hybride en ontworpen om minder luchtweerstand te bieden, maar die snelheid vereist dunnere materialen, waardoor ze kwetsbaarder zijn voor scherpe nagels en valpartijen. "Het is een moeilijke balans", zegt Van der Tuuk: strak en licht betekent niet automatisch sterker.

Het ploegje is voortdurend bezig met reparaties en let ook zorgvuldig op details zoals de juiste garenkleur — geen onverwachte oranje mouwen bij buitenlandse rijders — en belooft alle kapotte pakken te herstellen, of het er nu tien of twaalf zijn. De nieuwe pakken zouden tot acht procent sneller zijn, een claim die extra vragen oproept nu Nederland nog zonder medaille zit. Daarbij rijst de kanttekening dat meerdere landen het hybride model dragen: Italië en Canada gebruiken hetzelfde ontwerp, terwijl Noorwegen een ander pak van Van der Tuuks bedrijf heeft.

Dat het pak wél bijdraagt aan resultaten bleek toen Italiaanse rijders in het hybride pak op het podium verschenen: Francesca Lollobrigida (goud) en Valérie Maltais (brons) op de 3.000 m, en Riccardo Lorello (brons) op de 5.000 m bij de mannen. Van der Tuuk noemt dat een opluchting en benadrukt dat de uiteindelijke prestatie vooral van de schaatser zelf afhangt.