Smuk (2, slot)
In dit artikel:
In 2012 gingen de auteur en Dieuwertje samenwonen en niet veel later belandde er een hond in hun leven: Jack, een shiba inu uit een opvang met een verwaarloosd verleden. Jack kwam met beschadigd gebit, gedragsproblemen en sporen van mishandeling. Ondanks zijn onvoorspelbaarheid en meerdere bijtincidenten gaven zij hem zorg, lieten hem behandelen en hielden hem – ook toen het moeilijk werd – tot hij in de zomer van 2020 op negenjarige leeftijd werd laten inslapen. Jack verenigde hen als gezin en leerde hen verantwoordelijkheid.
In het voorjaar van 2017 haalden ze een tweede hond: een akita inu van een bekende fokker uit Landsmeer, met stamboom en Japanse lijnen. Haar stamboeknaam was Benzaiten; thuis heette ze Smuk. Als pup was Smuk eigenwijs, jachtig en lastig op cursussen, maar al snel groeide ze uit tot een liefdevolle en trotse metgezel die bij bezoekers meteen haar aanwezigheid liet voelen. Het stel verhuisde van Amsterdam naar Oostzaan; Smuk gedijde op boottochten en buitenavonturen, en werd vooral Dieuwertjes hond.
Toen Smuk vijf was, brak er een ernstige auto-immuunziekte uit die haar immuniteit aantastte. Sindsdien kreeg ze jarenlang dagelijks prednison om haar lichaam te onderdrukken; dat medicijn hield haar leven in stand maar veroorzaakte op den duur zware bijwerkingen: ontstekingen, spier- en orgaanzwakte, chronische pijn en steeds vaker spoedbehandelingen. Behandelingen, supplementen en ziekenhuisritten volgden elkaar op, maar de ziekte bleef sluipen. De auteurs beschrijven hoe Smuks veerkracht veranderde: van uitbundig snuffelen en huppelen naar hobbelen, kreunen en voortdurende ontsteking. Ze wisten dat herstel onrealistisch was en dat de kwaliteit van leven het criterium moest blijven, mede geleerd van hun ervaring met Jack.
Op donderdagmiddag 16 april (zoals vermeld in het verhaal) namen ze afscheid van Smuk: ook zij werd negen jaar en een maand oud. De auteur vergelijkt de twee honden – beiden begonnen met een achterstand en beiden kregen het beste leven dat mogelijk was – en spreekt zijn afkeer uit van broodfokkers en de onnodige dierenleed die gedreven fokpraktijken veroorzaken. De ervaring met Smuk maakte hem bovendien wijzer: hij werkt nu minder gejaagd en hecht meer aan het gezin en aan het moment.
Als vervolg in huis is er Bica, een adoptie-shiba die in 2023 overgenomen werd van Smuks fokker en die de leegte deels zal opvullen. De afsluitende boodschap is persoonlijk en pijnlijk: zorg voor je dieren, wees realistisch over hun lijden en gun ze niet langer een leven dat hen zelf geen goed doet. De twee honden trokken diepe lijnen door het leven van hun baasjes en hebben hen veranderd — in zorg, prioriteiten en perspectief.