Slachtofferschap ten koste van anderen, dat is pas goor

In dit artikel:

De auteur hekelt wat hij ziet als het misbruik van slachtofferschap in hedendaags Nederland en het Westen: bepaalde groepen gebruiken volgens hem hun slachtofferschap als smeermiddel voor morele superioriteit, waardoor anderen de dupe worden. In deze kritiek richt hij zich op ‘deugdzame’ politieke en culturele elites die volgens hem selectief compassie tonen — bijvoorbeeld richting vluchtelingen, onderdelen van de lhbtq+-gemeenschap en afstammelingen van slaven — en daarmee publieke aandacht, geld en beleidsruimte opeisen.

Tegelijkertijd zouden andere slachtoffergeschiedenissen, zoals massale vervolging van christenen onder het communisme, weinig morele bescherming of publieke verontwaardiging krijgen. Die selectiviteit leidt er volgens de auteur toe dat beleid en voorzieningen (opvang, huisvesting, zorg en leefgeld voor nieuwkomers; aanpassingen in scholen en openbare voorzieningen) ten koste gaan van de autochtone Nederlandse bevolking: druk op woningmarkt, stijgende kosten, verouderde infrastructuur en tekorten in de zorg.

De kernclaim is dat morele zelfrechtvaardiging en identiteitspolitiek de politieke agenda bepalen, terwijl feiten en gelijkheid van behandeling op de achtergrond raken. De schrijver waarschuwt dat dit een ongelijk speelveld creëert en dat gekozen vertegenwoordigers juist de belangen van de eigen bevolking zouden moeten beschermen. Daarmee pleit het stuk voor meer consistentie in erkenning van leed en voor heroverweging van prioriteiten in beleid en besteding van publieke middelen.