'Slaap lekker!', stoere bikers waken 's nachts op stoep mishandelde kinderen
In dit artikel:
Stoere motorbikers zetten zich in om kinderen die mishandeling of seksueel misbruik hebben meegemaakt een gevoel van veiligheid te geven door zichtbaar bij hun huis te posten. Een van de vrijwilligers, die om veiligheidsredenen zijn roadname Riggs gebruikt, legt uit dat de aanwezigheid van de bikers — soms dag en nacht — kinderen geruststelt: ze zwaaien terug, durven weer te spelen of alleen naar school te gaan en krijgen minder nachtmerries.
Als een kind, pleegouder of voogd de organisatie inschakelt, worden er twee bikers toegewezen die het kind 24 uur per dag kunnen contacteren. Bij opname krijgen kinderen een vestje met een backpatch (Level 1) zodat zij weten dat er een groep volwassenen achter hen staat. De bikers organiseren ook bijeenkomsten en uitjes, waar kinderen opbloeien en met de vrijwilligers kunnen knuffelen of een boks geven als teken van vertrouwen.
De organisatie is van oorsprong Amerikaans en actief met chapters in heel Europa, Australië en Noord-Amerika; in Nederland werken meerdere vrijwilligers die beschikbaar zijn om te posten of zelfs via leden uit het buitenland te laten overnachten om cover te bieden. De vrijwilligers komen uit allerlei beroepsgroepen — van zorg tot bouw en softwareontwikkeling — en worden wervingsgewijs binnengehaald via netwerken en motorbeurzen. Toetreding vereist een training van ongeveer een jaar, met veel aandacht voor het omgaan met getraumatiseerde kinderen; pas na goedkeuring door het bestuur mogen nieuwe leden zelfstandig met kinderen werken.
Riggs benadrukt dat de groep geen “pedojagers” is; hun rol is puur beschermend en ondersteunend. Indien nodig voorkomen ze verdere mishandeling door kinderen te beschermen of in veiligheid te brengen, maar ze treden niet op als jagers op daders. Officieel ondersteunen ze kinderen van 3 tot 18 jaar, en het kind zelf bepaalt wanneer het zich “empowered enough” voelt om zonder de bikers verder te gaan. De band blijft vaak levenslang: ook in het buitenland herkennen ex‑kinderen de vesten en weten dan waar ze terechtkunnen.