Sjoerdsma (D66) pompt 230 miljoen extra in buitenlandse genderlobby, abortus en strijd tegen de 'manosphere', CDA tekent mee

In dit artikel:

Het kabinet wil volgens twee Kamerbrieven van ministers Sjoerd Sjoerdsma (D66), Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, en Tom Berendsen (CDA), 229,9 miljoen euro extra uittrekken voor internationale programma’s rond gendergelijkheid, vrouwenrechten, seksuele en reproductieve gezondheid en abortuszorg.

In de brief van 22 oktober staat dat tussen 2027 en 2031 145,4 miljoen euro extra beschikbaar komt voor vrouwenrechten en gendergelijkheid. Vanaf 2031 zou daarvoor bovendien structureel 30 miljoen euro per jaar worden gereserveerd. Ook wordt verwezen naar het programma FemFocus, waarin 210 miljoen euro uit een ander ontwikkelingsbudget wordt ingezet. Nederland wil daarnaast vasthouden aan de Europese doelstelling dat minstens 85 procent van de officiële ontwikkelingshulp bijdraagt aan gendergelijkheid.

De plannen omvatten onder meer diplomatieke samenwerking, gendergerichte handelsmissies, een akkoord met het Zuid-Afrikaanse ministerie voor Vrouwen, Jongeren en Mensen met een Beperking en een pilot tegen online desinformatie over gendergelijkheid. Daarbij wordt specifiek de zogenoemde ‘manosphere’ genoemd: online gemeenschappen en media waarin volgens het ministerie weerstand tegen vrouwenrechten en genderbeleid groeit. Als onderbouwing van het economische belang verwijzen de ministers onder meer naar een schatting van het World Economic Forum dat het dichten van de genderkloof wereldwijd 19 tot 25 biljoen euro kan opleveren.

Een tweede brief, van 23 oktober, kondigt 84,5 miljoen euro extra aan voor seksuele en reproductieve gezondheid en rechten in de periode 2027-2030. Het geld gaat naar de Global Financing Facility van de Wereldbank, bovenop de jaarlijkse Nederlandse bijdrage van 23,9 miljoen euro. De middelen zijn onder andere bedoeld voor toegang tot gezondheidszorg en veilige abortuszorg, ook voor mensen met uiteenlopende genderidentiteiten en seksuele oriëntaties.

De auteur zet deze uitgaven af tegen een brief over het renteplafond voor studieschulden. Dat plafond zou volgens het kabinet minstens 160 miljoen euro kosten, terwijl daarvoor slechts 40 miljoen euro is gereserveerd. Vanuit die vergelijking beschuldigt de auteur het kabinet ervan buitenlandse ideologische doelen voorrang te geven boven Nederlandse studenten, zorg en koopkracht. Vooral de betrokkenheid van CDA-minister Berendsen wordt bekritiseerd, omdat het CDA volgens de auteur daarmee afstand neemt van zijn christelijke uitgangspunten.

De tekst is uitgesproken opiniërend en noemt de plannen belastingverspilling. Ook wordt kritiek van Forum voor Democratie aangehaald, dat ontwikkelingshulp volgens de auteur ziet als financiering van internationale ngo’s en progressieve beleidsagenda’s. De ministers zelf presenteren de extra middelen juist als een hernieuwde Nederlandse voortrekkersrol op het gebied van vrouwenrechten, gendergelijkheid en wereldwijde gezondheidszorg.