Situatie in Soedan verslechtert maar regering blijft hongersnood ontkennen
In dit artikel:
Al bijna drie jaar sleept in Soedan een gewapend conflict tussen het regeringsleger en de paramilitaire Rapid Support Forces (RSF) zich voort. De strijd, ontstaan door een machtsstrijd tussen de legerleiding en de RSF-generaal, heeft geleid tot honderdduizenden doden, massale ontheemding en volgens VN-voedselwaakhond IPC een acute voedselcrisis die op ernstige hongersnood neerkomt. Anette Hoffmann van Clingendael waarschuwt dat de cijfers zelfs aan de voorzichtige kant kunnen zijn, omdat hulporganisaties vaak geen volledig beeld krijgen.
Het geweld concentreert zich onder meer in Darfur en Noord-Darfur; RSF-eenheden, grotendeels van Arabische afkomst, richten zich daarmee vaak op mensen van Afrikaanse afkomst. Zowel RSF als het regeringsleger worden door de VN beschuldigd van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, waaronder seksueel geweld en het bewust uithongeren van bevolkingsgroepen. Honger wordt volgens experts bewust ingezet: steden worden omsingeld, voedselkonvooien en markten raken onder vuur, en bevolkingsgroepen worden systematisch van voedsel afgesloten. Daarmee speelt honger zowel een genocidale rol in regio’s als Darfur als een rekruteringsfunctie: wie niet bij het leger aansluit, riskeert hongersnood.
Humanitaire organisaties ervaren grote belemmeringen. De Soedanese regering ontkent structureel dat er hongersnood is en publiceert volgens critici foutieve oogstgegevens; ze heeft bovendien internationale hulpverleners, waaronder twee WFP-leiders, gevraagd het land te verlaten. Hulporganisaties als CARE melden dat ze in veel frontgebieden, vooral in Noord-Darfur, nauwelijks bij vluchtelingen en getroffen gezinnen kunnen komen. Werknemers zien schrijnende gevallen: kinderen met ernstige ondervoeding, gezinnen die dagen niets eten en vrouwen die te maken krijgen met seksueel geweld tijdens de vlucht.
Een schrijnend voorbeeld is El-Fasher: na een belegering van meer dan 500 dagen werd de stad vorig jaar door de RSF ingenomen. Rond die tijd woonden er naar schatting 200.000–250.000 mensen; circa 100.000 zijn opgevangen in kampen, maar over de rest ontbreekt informatie — velen worden vermist of werden mogelijk gedood of lieten het leven door uithongering. De totale dodentol van de oorlog wordt grofweg op meer dan 150.000 geschat, maar onvolledige gegevens maken een nauwkeurige telling onmogelijk.