Sigrid Kaag bewees in Zomergasten opnieuw moed

In dit artikel:

De auteur betoogt dat Nederland zijn vroegere progressieve houding en gezonde opportunisme heeft verloren. Daardoor zou het land kansen niet meer herkennen of benutten, zoals de mogelijkheid om Sigrid Kaag als eerste vrouwelijke premier van Nederland of zelfs als eerste Nederlandse secretaris-generaal van de Verenigde Naties te zien. Volgens de auteur beschikte Kaag, dankzij haar internationale diplomatieke ervaring en optreden in geopolitieke crises, juist over kwaliteiten die Nederland in deze turbulente tijd nodig heeft.

In plaats daarvan werd Kaag volgens de auteur jarenlang weggezet als onder meer landverrader, heks en elitaire politica. Een felle campagne van Geert Wilders, onlinecritici en andere tegenstanders zou haar uiteindelijk uit de Nederlandse politiek hebben verdreven. De auteur verwijt ook voormalige collega’s en het publiek dat zij haar onvoldoende hebben verdedigd en zich hebben laten meeslepen door islamofobie, misogynie en rancune.

De aanleiding voor het stuk is Kaags optreden in het televisieprogramma Zomergasten op zondagavond. De auteur bewondert haar moed om na alle aanvallen drie uur lang haar verhaal te vertellen. Kaag vertelde onder meer over haar moeilijke jeugd, haar vroege leven in Egypte, haar huwelijk met een Palestijn en haar terugkeer naar Nederland uit plichtsbesef om het landsbestuur te helpen.

Toch denkt de auteur dat veel kijkers al vroeg afhaakten. Kaag bleef volgens hem te veel spreken als een VN-diplomaat: afstandelijk, institutioneel en in ambtelijke taal. De gekozen fragmenten, die onder meer verwezen naar VN-leider Dag Hammarskjöld en een toespraak van J.D. Vance, zouden bovendien een zwaar en overwegend mannelijk kader hebben gecreëerd. Presentator Janine Abbring en de redactie slaagden er volgens de auteur niet in door te dringen tot Kaags persoonlijke drijfveren en ideeën over leven, schoonheid en waardigheid.

De conclusie is dat de makers uit te veel ontzag voor Kaag geen meeslepende televisie wisten te maken. Daarmee werd volgens de auteur een uniek levensverhaal onvoldoende benut — een treffend voorbeeld van hoe bewondering uiteindelijk ook tegen iemand kan werken.