Sigrid (27) wilde met dagboeken over kanker anderen houvast geven: 'Steeds meer mensen leren haar kennen'
In dit artikel:
Sigrid Boer (27) overleed in juni 2008 aan de gevolgen van kanker. Jarenlang hield ze dagboeken bij; haar wens om uit die teksten een boek na te laten dat anderen steun biedt, is nu ingevuld met Uitindelijk hield ik van mezelf, samengesteld door misdaadschrijver en co‑auteur Simon Vuijk. Eind april overhandigde Vuijk het eerste exemplaar aan Sigrids moeder, Christa Jongkind (70), in Sigrids Garden in Emmen — het centrum voor leven met en na kanker dat Christa en Sigrids vader Jaap Boer na haar overlijden hebben opgericht. Het boek is aan Jaap opgedragen; hij overleed vorig jaar.
Christa vond de dagboeken pas jaren na Sigrids dood per toeval in een doos op zolder. Wat ze aantrof was omvangrijk: Sigrid had vanaf circa 2000 naar eigen zeggen duizenden bladzijden vastgelegd — in de krant wordt vermeld dat het om ongeveer 200.000 vellen ging. Het lezen van de notities gaf Christa het gevoel haar dochter even terug te krijgen. In de dagboeken uit Sigrid expliciet de wens om iets te schrijven waarmee ze anderen kon steunen. Dat verlangen vormde de aanleiding om die teksten te laten bewerken en uitgeven.
Vuijk, bekend van onderzoeksjournalistiek en advies in strafzaken, voelde zich aanvankelijk onbekend met het materiaal maar raakte geraakt door de persoonlijke kracht en het veelzijdige leven dat uit de dagboeken spreekt. Hij koos voor een sterke ik‑vorm: hij bewerkte en vulde aan, daarbij zichzelf positionerend als biograaf die "in haar huid gekropen" is. Sommige details, zoals het exacte type kanker — iets wat Sigrid zelf bewust niet benoemde — heeft Vuijk wel opgenomen omdat hij dat belangrijk vond voor de samenhang van het verhaal.
Het boek schetst een portret van een jonge vrouw die niet alleen met ziekte te maken had, maar die die ziekte gebruikte om fundamentele vragen over haar identiteit, lichaam en relaties onder ogen te zien. Sigrid worstelde al sinds de puberteit met een spierziekte, onzekerheden, eetproblemen en een moeilijke band met haar moeder, maar groeide de laatste jaren ook in zelfvertrouwen en openheid over haar geaardheid. Toen de terminale prognose bekend werd, karakteriseerde Sigrid zich opnieuw als zorgzaam: ze riep vrienden bijeen en troostte hen, en nam zelf regie over haar afscheid — ze regelde haar uitvaart en bereidde haar euthanasie voor (in Nederland een gereguleerde, wettelijke mogelijkheid).
Sigrids Garden bestaat sinds haar dood als plek waar lotgenoten in het noorden elkaar kunnen vinden voor troost, kracht en inspiratie — precies wat Sigrid in haar leven probeerde te geven. De opbrengst van de eerste druk vloeit naar het centrum. Christa, die zelf midden jaren negentig kanker doormaakte, hoopt dat het boek niet alleen haar dochter zichtbaar houdt, maar ook anderen helpt met omgaan met zware dingen en tegenslag. Ze zegt dat Sigrid altijd bang was vergeten te worden; met het boek en het centrum groeit juist haar nalatenschap.