Sifan Hassan: 'Ik ben vooral blij dat mensen mij zien als een goed persoon'
In dit artikel:
Sifan Hassan leeft als een moderne nomade: zelden in Nederland, veel onderweg tussen haar trainingsbasis in Park City (Utah), familie in Ethiopië en wedstrijden wereldwijd. Haar hoofdkwartier bij coach Tim Rowberry in Utah biedt hoogte-training; in Ethiopië zoekt ze rust en familiebanden. Tijdens een kort bezoek aan Nederland in november regelde ze onder meer een nieuw Amerikaans werkvisum en bezocht ze sponsoren.
De 32-jarige atlete bouwde een uitzonderlijk palmares op. In 2019 werd ze op de WK in Doha wereldkampioen op zowel de 1.500 als de 10.000 meter. Volgens het artikel won ze op de Olympische Spelen van Tokio twee gouden en één bronzen medaille op de baan. Op de Spelen van Parijs 2024 veroverde ze brons op de 5.000 en 10.000 meter en won ze vervolgens de marathon — haar start kwam slechts 36 uur na de finale op de 10.000 meter. Daarmee werd ze volgens het stuk de eerste vrouw die op één Olympische editie medailles op baan en weg combineerde; bij de mannen ging alleen Emil Zatopek haar daarin voor.
Na Parijs nam Hassan zich voor twee jaar “rustig aan” te doen om burn-out te voorkomen. Die keuze betekende niet stilzitten: dit jaar liep ze drie marathons (Londen, Sydney, New York). Ze zegevierde in Sydney met een parcoursrecord, werd derde in Londen en zesde in New York. Volgens Hassan onderscheidde dat jaar zich doordat ze bewust minder ambitieus en minder strak gepland werkte — ze wilde opladen met het oog op de Olympische Spelen van Los Angeles 2028, wanneer ze weer serieuzer wil trainen.
Hassan verklaart haar drives deels door de liefde voor uitdagingen: de marathon ziet ze niet als een duel met tegenstanders maar als een strijd tegen de afstand zelf. Haar marathontijd van 2:13.44 behoort tot de allerbeste ter wereld, en ze zegt dat verbetering daarop flink toewijding en minimaal een jaar gerichte voorbereiding vraagt. Als alternatief voor de weg overweegt ze ooit ultra- en trailrunning, interesse die ze al deels in trainingen toepaste.
Haar status groeide na Parijs; in december 2024 werd ze uitgeroepen tot wereldatlete van het jaar — de eerste Nederlander met die titel — en ze kreeg veel publieke aandacht, inclusief ongeautoriseerde boeken over haar. Tegelijkertijd blijft ze bewust met haar imago omgaan: ze wil gezien worden als een goed mens en inspirator, niet alleen als sporter. Hassan zegt open te zijn over haar periodes van twijfel en ontmoediging, juist omdat dat mensen motiveert en normaliseert dat ook topsporters worstelingen hebben.
Privé is ze beschermend: ze is getrouwd, maar behandelt dat, en andere intieme zaken, terughoudend. Ze ervaart dat haar naasten soms met de hele wereld moeten delen. Politiek toont ze duidelijke grenzen: ze accepteert het niet om met mensen of partijen geassocieerd te worden waarvan zij vindt dat ze schadelijk handelen. Ze noemde expliciet haar afkeer van het sturen van wapens naar conflictgebieden en legt een verband tussen oorlog en vluchtelingenstromen; het geweld in Gaza raakte haar emotioneel zo dat ze besloot vrijwel geen nieuws meer te volgen om niet gek te worden.
Op de vraag naar haar toekomst is Hassan voorzichtig: ze wil op topniveau blijven tot en met Los Angeles 2028, maar laat haar precieze keuzes (baan of meerdere marathons) voorlopig open en besluit veelal op korte termijn. Na haar atletiekcarrière wil ze terugkeren naar een rol die mensen helpt — ze startte ooit een verpleegkundige opleiding, maar ziet zichzelf liever als gezondheids- of bewegingscoach, vooral gericht op vrouwen en moeders in minder welvarende landen. Topatleten coachen sluit ze uit; ze vermoedt dat ze daarvoor te streng zou zijn.
Persoonlijk zegt ze meer rust te hebben gevonden: waar jonge Hassan erg ongeduldig en heftig kon reageren op verlies, is ze nu dankbaarder en meer zelfacceptatie. Ze hoeft zichzelf niet langer speciaal te voelen om bijzondere dingen te bereiken; haar overtuiging is dat durf en doorzettingsvermogen grote rollen spelen in haar succes.