Sheher Khan, lijsttrekker Denk: 'Wij brengen het perspectief van de buitenwijken naar stadhuis'
In dit artikel:
Sheher Khan (39), hoofd beleid van Denk in de Tweede Kamer en lijsttrekker voor Amsterdam, wil zijn partij niet langs de zijlijn laten staan maar meebesturen in het stadsbestuur. Hij verdeelt zijn tijd tussen Den Haag en Amsterdam en profileert zich als de verbinder van centrum en buitenwijken. Naar aanleiding van de Kamerverkiezingen in oktober wijst Khan erop dat Denk in Amsterdam 7,4 procent van de stemmen kreeg — genoeg om het huidige aantal raadszetels te verdubbelen als dat zich in de gemeenteraad had vertaald — maar dat bij eerdere gemeenteraadsverkiezingen veel van zijn achterban thuisbleef. Dat moet veranderen, zegt hij, omdat delen van Nieuw‑West, Zuidoost en Noord het gevoel hebben dat de stad niet van hen is.
Kern van Khans campagne is wat hij noemt “Amsterdammerschap”: minder grote toekomstvisies en meer concrete oplossingen voor directe problemen. Prioriteiten zijn onder meer voorrang voor Amsterdammers bij betaalbare huurwoningen, snellere huisvesting voor wie in slechte woonomstandigheden zit, gratis openbaar vervoer voor kinderen en praktische maatregelen rond parkeren. Khan noemt ook het terugbrengen van buurtverbindende initiatieven, zoals het straatvoetbaltoernooi tussen stadsdelen, als voorbeeld van beleid dat kleine maar zichtbare verbindingen legt.
Denk positioneert zich volgens Khan buiten het klassieke links‑rechts‑frame en benadrukt een multiculturele inslag en vertegenwoordiging, bijvoorbeeld meer vrouwelijke kandidaten met hoofddoek in de politiek. Khan wil religieuze gemeenschappen meer stemruimte geven in het beleid, niet om beleid religieuzer te maken maar om hulpinitiatieven en sociale functies van kerken en moskeeën in de buitenwijken beter te erkennen.
Op sociaal‑maatschappelijke dossiers zoekt Khan een pragmatische toon. Tegenover kritiek op eerdere formuleringen van Denk rond lhbtq‑thema’s zegt hij dat zijn partij zich duidelijk tegen discriminatie opstelt en meer concreet werk wil leveren om geweld en uitsluiting te bestrijden. Hij erkent dat Denk zich in het verleden soms te weinig duidelijk heeft uitgesproken en wil dat nu repareren door praktische voorstellen te doen en gesprekken breed te voeren vanuit gedeelde zorgen, zoals veiligheid van kinderen.
Op het gebied van verkeer en leefbaarheid nuanceert Khan de stedelijke standaardoplossingen: Denk stemde uiteindelijk mee met 30 km/uur omdat verkeersveiligheid geen ideologie is, maar Khan maakt bezwaar tegen de kosten en de uitvoering en pleit ervoor dat op sommige plekken 50 km/uur veilig blijft. Het autoluwe beleid in de binnenstad steunt hij wel, maar hij wil dat parkeerbeleid in buitenwijken rekening houdt met nachtdiensten, bereikbaarheid en boodschappenritjes; hij noemt compensaties als gratis parkeeruurtjes en tegen het zomaar weghalen van parkeerplekken voor groen.
Khan benadrukt dat Denk klaar is om bestuurlijke verantwoordelijkheid te dragen omdat de partij de afgelopen jaren heeft geleerd hoe de raad werkt en een verbindende rol kan vervullen. Hij kiest voor politieke realiteit boven gestileerde confrontatie: tijdens de nasleep van de Maccabi‑rellen vond hij het belangrijk niet mee te werken aan moties die het populistische geluid van Wilders zouden versterken, terwijl hij kritisch bleef op bepaalde uitlatingen van burgemeester Halsema.
Praktisch concreet: Khan ziet zichzelf (of een Denk‑wethouder) als toegankelijke bestuurder voor de buitenwijken — met een draaiend spreekuur in de stadsdelen — en wil onder meer de Stadspas uitbreiden naar middeninkomens. Zijn strategie in Amsterdam is duidelijk: stemmen winnen door zichtbare, directe verbetering van het dagelijks leven in de wijken die zich nu buiten het hart van de stad voelen staan.