Selita (43) móést terug naar Amsterdam: 'Eerste nacht ging ik slapen met zó'n smile op m'n gezicht'
In dit artikel:
Selita Blokland (43) verhuisde vier jaar geleden met haar twee kinderen van Amsterdam naar Purmerend omdat ze meer woonruimte nodig had. Hoewel ze Purmerend prima vond — dichtbij genoeg en met een gerenoveerde flat met drie slaapkamers — wist ze meteen op de verhuisdag dat ze ooit terug naar Amsterdam wilde. Selita groeide op in de Westerparkbuurt, heeft een lange band met Amsterdam-Zuidoost (waar haar oma en zus woonden) en werkt er al jaren als jobcoach voor jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt.
In Purmerend voelde ze zich niet écht thuis: gezelligheden op straat, familie en vrienden in Zuidoost en de cultuur van de stad trokken haar terug. De praktische aanleiding om te vertrekken naar Purmerend was ruimte voor drie bedden en nabijheid van Amsterdam; de motivatie om terug te keren kwam deels door familieomstandigheden (haar zus werd ernstig ziek) en het sterke verlangen naar het sociale netwerk. Verhuizen terug bleek complex: Selita initieerde en bemiddelde in een ingewikkelde driehoekswoningruil via woningruilsites, waarbij drie gezinnen en meerdere woningcorporaties akkoord moesten gaan. Het proces duurde ruim een half jaar; begin 2025 kon ze eindelijk terug naar Zuidoost wonen.
Terug in Amsterdam is ze erg blij — ze noemt de sfeer “warm”, geniet van de korte afstanden naar familie, het Nelson Mandelapark en buurtcontacten — maar de terugkeer bracht ook nadelen. Tijdens de ruil kreeg ze een nieuw huurcontract met aanzienlijk hogere maandlasten: ongeveer €1.100 per maand, zo’n €300 meer dan vroeger. Daarnaast kampt haar flat met gebreken (kapotte lift, overlast van drugsgebruikers, een haperende tussendeur) en vond ze asbest op het balkon. Ondanks dat ze financieel krapper zit en de staat van het gebouw tegenvalt, benadrukt ze dat de sociale waarde en het gevoel van thuiskomen zwaarder wegen.
Persoonlijk bracht de periode van verhuizen en terugkeren ook reflectie: na enig zoeken naar zichzelf vond ze weer lef en richting, mede door de geboorte van haar dochter Vayyen en de zorg voor haar gezin. De reportage is geschreven door Hannah Stöve (Het Parool); het verhaal illustreert hoe woningtekort, corporatiebeleid en persoonlijke netwerken samen bepalen of en hoe mensen binnen de regio Amsterdam kunnen verhuizen — en hoe belangrijk buurt en familie zijn voor het gevoel van thuis.