'Sehnsucht in Sangerhausen' rijgt het heden en verleden van de arbeidersklasse komisch aaneen

In dit artikel:

In *Sehnsucht in Sangerhausen* verbindt regisseur Julian Radlmaier het leven van arbeiders in het Duitse Sangerhausen over een periode van ruim tweehonderd jaar. Een blauw geaderde steen vormt de schakel tussen de verschillende verhaalsegmenten, waarin telkens een ander personage centraal staat.

Zo werkt Lotte als dienstmeid in de late achttiende eeuw, terwijl Ursula in het heden haar geld verdient als serveerster en verkoopster in een meubelzaak. Ook de Iraanse vluchteling Neda, ooit filmstudent, probeert als reis-influencer met goedkope uitstapjes rond te komen. De Zuid-Koreaanse gids Sung-Nam leidt bezoekers door de stad, al lijkt hij de belangrijkste bezienswaardigheden liever te vermijden. Het halflege Sangerhausen biedt hen weinig perspectief.

Radlmaier kiest voor een zachte, absurdistische en bitterzoete toon. De losse vignetten doen denken aan de droogkomische cinema van Jacques Tati en het speelse neorealisme van Abbas Kiarostami. Tegelijkertijd raakt de film aan actuele xenofobie: inwoners wantrouwen nieuwkomers en een rechts-radicale politicus spreekt op de radio over asielzoekers.

Hoewel de episoden slechts los met elkaar verbonden zijn, brengt een opmerkelijke slotscène in een grot de centrale gedachte samen: ondanks eeuwen van vooruitgang bleef het bestaan van de lokale onderklasse nauwelijks veranderen.