Schrijver Frida Vogels (1930-2026) schreef onverbloemd en messcherp over haar strijd met het bestaan

In dit artikel:

Schrijfster Frida Vogels is maandag op 96-jarige leeftijd overleden. Ze was een uitzonderlijke, teruggetrokken auteur die haar hele werk wijdde aan een nietsontziende verkenning van zichzelf, met thema’s als schuld, twijfel, moeizame relaties en het onvermogen om geluk toe te laten. Haar bekendste werk, de autobiografische cyclus *De harde kern*, verscheen pas vanaf 1992, toen ze al 62 was, maar groeide uit tot haar levenswerk en leverde haar in 1994 de Libris Literatuurprijs op voor *Met z’n drieën*.

Vogels werd in 1930 geboren in Soest, begon aan een studie Nederlands in Amsterdam en trok daarna via Parijs en Straatsburg naar Italië, waar ze haar man Ennio ontmoette en in 1957 met hem trouwde. Ze woonde jarenlang in Milaan, Rome en later Bologna, terwijl ze telkens enkele maanden per jaar in Amsterdam verbleef om te schrijven. Naast haar eigen werk vertaalde ze onder meer Primo Levi, Alberto Moravia en Cesare Pavese.

Haar leven en schrijverschap liepen voortdurend door elkaar. In de elf dagboeken die tussen 2005 en 2014 verschenen, legde ze haar ontwikkeling en worsteling met het bestaan vast; de resterende delen mogen pas na haar dood uitkomen. Ook in latere boeken als *Tante Lucretia*, *De vader van Artenio* en *In den vreemde* bleef ze zoeken naar de kern van persoonlijke ervaringen en familieverhoudingen. Vogels bleef lang buiten de schijnwerpers, maar liet een intens en eigenzinnig oeuvre na dat bekendstaat om zijn psychologische scherpte en eerlijkheid.