Schrijver Carolina Trujillo: 'Zolang je niet vegan bent, mishandel je dieren'
In dit artikel:
Schrijfster Carolina Trujillo leeft bewust sober en teruggetrokken in Amsterdam, zonder bank of afwasmachine, en wijdt zich intens aan haar idealen en literatuur. Ze is veganistisch en houdt vast aan de ‘Liberation Pledge’, waarbij ze alleen eet aan plantaardige tafels en dierlijke producten strikt vermijdt. Haar roman *De instructies* beschrijft een actie van dierenactivisten die het grootste slachthuis van Nederland willen saboteren. Het boek, met een lichte en ironische toon, oogst veel lof en staat op de longlist van de Libris Literatuurprijs. Trujillo wil met fictie maatschappelijke kwesties als dierenleed bespreekbaar maken, want hoewel je in het echte leven geen slachthuis in brand mag steken, kan dat in haar verhalen wel.
Haar engagement met dierenrechten ontstond in 2017 na het zien van de documentaire *Earthlings*, waardoor ze overstapte van vegetariër naar veganist. Ze benadrukt dat alle exploitatie, ook via zuivel, schadelijk is en wijst op de misleidende terminologie van de vee-industrie, die bijvoorbeeld stallen noemt waar duizenden dieren opgesloten zitten. Trujillo hekelt het ‘humane vlees’-concept en wijst op de algemene maatschappelijke onwil om daadwerkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor dierenleed. Ze pleit voor empathie vanuit het perspectief van de slachtoffers en roept iedereen op om zich te verdiepen in wat dieren werkelijk meemaken.
Trujillo groeide op als dochter van politieke vluchtelingen uit Uruguay. Haar vader zat twaalf jaar gevangen vanwege zijn lidmaatschap van de guerrillagroep Tupamaros. Dat verleden beïnvloedt haar werk en houding sterk. Haar jeugd was instabiel en complex, wat ze in haar verhalen bundelt. Schrijven helpt haar haar geschiedenis en idealen te verwerken. Ook haar strijd tegen verslaving en mentale worstelingen komt in haar werk terug. Ze weigert het huwelijk en traditionele relatievormen en ziet zichzelf niet als emotioneel sterk in sociale verbanden.
De auteur combineert haar activistische overtuigingen met literair vakmanschap, waarbij onderzoek en persoonlijke geschiedenis samensmelten. Ze voert gesprekken met haar vader over tactieken en strategieën die teruggrijpen op guerrillatechnieken om actie te organiseren, wat haar roman een authentiek fundament geeft. Ondanks teleurstellingen in de uitgeefwereld blijft schrijven voor haar een vitale uitlaatklep en een middel om onrecht aan de kaak te stellen. Trujillo gelooft dat echte verandering begint bij het durven accepteren van ongemakkelijke waarheden over onze omgang met dieren en het collectief oppakken van deze verantwoordelijkheid.