Schrijfster Yolanda Entius ontleedt de duistere dynamieken in het toxische gezin waarin ze opgroeide

In dit artikel:

Yolanda Entius, theatermaker, filmmaker en schrijver, heeft met PS Brief aan mijn moeder een indringend naschrift geschreven nadat ze decennia zonder contact met haar moeder leefde en kort voor of rond haar sterven alsnog als eerste contactpersoon was opgetreden. De publicatie is het eerste deel in Acht3, een nieuwe reeks egodocumenten van vrouwelijke auteurs bij Nijgh & Van Ditmar, en volgt op haar eerdere roman Het kabinet van de familie Staal.

De aanzet voor de brief kwam toen Entius een notariële mededeling kreeg dat ze was onterfd; zij besluit daarop haar overleden moeder terug te schrijven en de familierelatie te ontleden. In het boek graaft ze in een gezin waarin een dominante, misogyne vader en een angstige, afhankelijke moeder de toon zetten. Entius onderzoekt de woede die haar en haar zussen al jaren drijft: de afwezigheid van genegenheid, de 'intieme terreur' en het onbegrip waarom hun moeder hen niet verdedigde of juist afstand nam.

Ze weegt mogelijke verklaringen — een moeilijke jeugd van de moeder, het trauma van een doodgeboren zoon, schaamte of trots — maar voelt geen bevredigend antwoord. Door de briefvorm, verwant aan tradities van oudersbrieven van schrijvers als Ischa Meijer en Kafka, creëert Entius een fictieve ontvanger die wél luistert; de echte moeder vermeed spreken. Met precieze, bittere taal brengt Entius persoonlijk leed en familiedynamiek glashelder in kaart. PS is pijnlijk en onverbiddelijk, niet op zoek naar verzoening maar naar verheldering: het fel gekwetste verhaal wordt eindelijk verwoord.