Schrijfster Lizzy van Leeuwen: 'Ik hou van Amsterdam, maar de laatste jaren voel ik me er steeds minder thuis'

In dit artikel:

Lizzy van Leeuwen, 67 jaar, schrijver, antropoloog en jurist, vertelt in een interview over haar boek *Indehoy!*, waarin zij de geschiedenis van seksualiteit in Nederlands-Indië tussen 1602 en 1942 onderzoekt. Volgens haar is in Nederland opvallend weinig aandacht geweest voor de seksuele kanten van het koloniale verleden, terwijl de VOC-tijd volgens haar juist bol stond van machtsmisbruik, losbandigheid en dubbele seksuele moraal. Ze gebruikt haar onderzoek ook om hardnekkige stereotypen over Indische vrouwen te ontleden, zoals het beeld dat zij altijd beschikbaar of “heet” zouden zijn.

Een belangrijke drijfveer voor het boek was haar eigen familiegeschiedenis, vooral het late verhaal van haar moeder over seksuele intimidatie en angst na de oorlog en repatriëring vanuit Indonesië naar Nederland. Van Leeuwen beschrijft hoe vrouwen in contractpensions na aankomst vaak kwetsbaar waren en hoe alledaags seksisme, ook in ogenschijnlijk onschuldige woorden en grapjes, diepe sporen trekt. Ze spreekt daarnaast over haar gemengde identiteit, haar jeugd in Nederland en ervaringen met racisme en geweld in Amsterdam.

Verder komt haar band met Indonesië ruim aan bod: ze woonde er in de jaren negentig, spreekt de taal en voelt zich er thuis. Ook reageert ze kritisch op Nederlandse discussies over koloniale excuses, het geweld in de onafhankelijkheidsstrijd en de omgang met namen en begrippen uit de Indonesische geschiedenis. Daarmee laat het interview zien hoe haar persoonlijke leven, wetenschappelijke werk en politieke betrokkenheid samenkomen in een fel pleidooi voor een eerlijker kijk op het koloniale verleden.