Schrift spreekt met vele stemmen over één Christus

In dit artikel:

De auteur, een hervormd predikant in Lopikerkapel, betoogt dat een goede preek niet per se de hele geloofsleer hoeft te bevatten. Volgens hem spreekt de Bijbel zelf ook niet in één uitgebalanceerde toon, maar in een rijke variatie van stemmen: psalmen, profeten en brieven leggen telkens andere accenten. Juist daarom is het onnodig én onmogelijk dat elke zondagse preek alles tegelijk wil behandelen.

Tegelijk waarschuwt hij voor het gevaar dat de prediker zijn eigen voorkeuren laat domineren. De gereformeerde belijdenis fungeert daarbij niet als strak keurslijf, maar als richtinggevende grens die de prediking verbindt met de volle breedte van Gods openbaring. Ook de methode van de doorgaande schriftuitleg, lectio continua, helpt volgens hem om niet zelf de agenda te bepalen, maar de volgorde van de Bijbel leidend te laten zijn.

Centraal staat voor hem Christus. Niet als een onderwerp naast andere thema’s, maar als het middelpunt van de hele Schrift. De Bijbel getuigt op verschillende manieren van Hem: soms direct, soms via belofte, vervulling of verborgen lijnen. Daarom hoeft niet elke tekst op dezelfde manier christocentrisch te zijn, maar is de prediking als geheel wel op Christus gericht.

Zijn slotpunt is dat deze visie juist rust geeft: de prediker hoeft niet in elke preek alles te stapelen. De eenheid van de verkondiging ligt niet in menselijke volledigheid, maar in Christus zelf.