Schoof geeft eigen premierschap rapportcijfer tussen een 6 en 7

In dit artikel:

Dick Schoof geeft zijn eigen premierschap — anderhalf jaar als partijloze minister-president in een vaak strijdende coalitie van PVV, VVD, NSC en BBB — een rapportcijfer „ergens tussen een 6 en een 7”. In zijn afscheidsinterview met Sven Kockelmann zegt hij vooral trots te zijn op wat zijn kabinet in gang heeft gezet, maar ook teleurgesteld dat veel plannen niet zijn afgerond. Als voorbeeld noemt hij de strenge asielwetten: wél aangenomen in de Tweede Kamer, nog in behandeling in de Eerste Kamer en omstreden bij uitvoeringsorganisaties die ze moeten uitvoeren.

Zijn aanstelling begon verrassend met een telefoontje van Geert Wilders; Mark Rutte belde later om hem over te halen en verlichtte volgens Schoof af en toe de werklast. Het premierschap bleek zwaarder dan verwacht: een dieptepunt was het wachten op de gang tijdens begrotingsonderhandelingen, waarbij Schoof zich niet gerespecteerd voelde. Zonder eigen partij achter zich kon hij weinig politieke rugdekking rekenen; als drukmiddel heeft hij echter soms zijn vertrek als mogelijkheid laten meespelen — niet als expliciete dreiging, maar wel als middel om tot oplossingen te dwingen.

Een concreet voorval was de zogenaamde lintjesaffaire, waarbij PVV-minister Marjolein Faber weigerde onderscheidingen te tekenen voor vrijwilligers in de asielsector; uiteindelijk tekenden Schoof en NSC-minister Judith Uitermark. Het premierschap kostte hem ook persoonlijk: relaties en vriendschappen kwamen onder druk te staan door zijn rol in een kabinet met de PVV.